دیشب پنجشنبه 27 اسفندماه کمی هوا سرد شد. در واقع "ننه سرما" آخرین خانه تکانی جانانه خود را کرد و امروز صبح کمی نسیم خنک می وزید اما با آسمانی آفتابی و بهاری خود را آماده آمدن "عمو نوروز"  می کرد. اینک  در انارک تا کیلومترها دورتر را به راحتی با زلالیت دلنوازی می توانی ببینی!
هنوز شهر به اندازه کافی شلوغ نشده است و انتظار می رود تا غروب انارکی ها تشریف بیاورند.
ننه سرما و عمو نوروز دو دلداده ای می باشند که نماینده "زمستان" و "بهار" می باشند و بایستی هنگام رسیدن عمونوروز، ننه سرما خواب باشد و تا سال بعد دوباره در انتظارش بنشیند. اگر در بیداری هم را ببینند عمو نوروز از او دل نمی کند و بهار نمی شود. داستان اساطیری جالبی است داستان "عمو نوروز و ننه سرما"

1 فروردین ماه (تعطیل) 1395- آغاز نوروز (لحظه تحویل سال نو: یکشنبه ساعت 8 و 0 دقیقه و 12 ثانیه به وقت تهران)
2 فروردین ماه (تعطیل)- عید نوروز، هجوم ماموران ستم شاهی پهلوی به مدرسه فیضیه قم (1342)، آغاز عملیات فتح المبین (1361)
3 فروردین ماه (تعطیل)- عید نوروز، روز جهانی آب (برابر با 22 مارس)
4 فروردین ماه (تعطیل)- عید نوروز، سالروز وفات حضرت ام البنین (س) و روز تکریم مادران و همسران شهدا، روز جهانی هواشناسی (برابر با 23 مارس)
6 فروردین ماه- روز امید، روز شادباش نویسی
10 فروردین ماه- جشن آبانگاه
11 فروردین ماه-  ولادت حضرت فاطمه زهرا (س) (هشتم قبل از هجرت) و روز زن، تولد حضرت امام خمینی رهبر کبیر انقلاب اسلامی (ره) در 1320 ه.ق
12 فروردین ماه (تعطیل)- روز جمهوری اسلامی ایران (1358)
13 فروردین ماه (تعطیل)- روز طبیعت (سیزده بدر)
15 فروردین ماه- روز ذخایر ژنتیکی و زیستی
17 فروردین ماه- جشن سروشگان (روز سروش)
18 فروردین ماه- روز سلامتی
19 فروردین ماه- شهادت آیت ا.. سید محمدباقر صدر و خواهرش بنت الهدی به دست حکومت بعث عراق (1359)، جشن فروردینگان (روز فروردین)، روز جهانی بهداشت (برابر با 7 آوریل)
20 فروردین ماه- روز ملی فناوری هسته ای، روز هنر انقلاب اسلامی (سالروز شهادت سید مرتضی آوینی در 1372)
21 فروردین ماه- ولادت حضرت امام محمد باقر (ع) (57 ه.ق)، شهادت امیر سپهبد علی صیاد شیرازی در 1378، سالروز افتتاح حساب شماره 100 به فرمان حضرت امام (ره) و تاسیس بنیاد مسکن انقلاب اسلامی (1358)
23 فروردین ماه-  شهادت حضرت امام علی النقی هادی (ع) (254 ه.ق)
25 فروردین ماه- روز بزرگداشت عطار نیشابوری
29 فروردین ماه- روز ارتش ج.ا.ا. و نیروی زمینی (1358)
30 فروردین ماه-  ولادت حضرت امام محمدتقی جواد (ع) جوادالائمه (195 ه.ق)

انارک نیوز: از رسوم قبل از نوروز، آیین چهارشنبه سوری است که فردا شب، سه شنبه 25 اسفندماه 1394 انجام می شود. چهارشنبه سوری در محلات مختلف انارک طبق رسوم قدیمی و با شکستن کوزه انجام می شود. با مواظبت خود و دیگران از این جشن لذت ببرید.
چهارشنبه‌سوری یکی از جشن‌های ایرانی است که در شب آخرین چهارشنبهٔ سال (سه‌شنبه شب) برگزار می‌شود.
در شاهنامهٔ فردوسی اشاره‌هایی درباره بزم چهارشنبه‌ای در نزدیکی نوروز وجود دارد که نشان‌دهندهٔ کهن بودن این جشن است. مراسم سنّتی مربوط به این جشن ملّی، از دیرباز در فرهنگ سنّتی مردمان ایران زنده نگاه داشته شده‌است.
واژهٔ «چهارشنبه‌سوری» از دو واژهٔ چهارشنبه که نام یکی از روزهای هفته‌است و سوری در زبان کُردی که به معنی سرخ است ساخته شده‌است. آتش بزرگی (تا صبح زود و برآمدن خورشید) روشن نگه داشته می‌شود که این آتش معمولاً در بعد از ظهر زمانی که مردم آتش روشن می‌کنند و از آن می‌پرند آغاز می‌شود و در زمان پریدن می‌خوانند: «زردی من از تو، سرخی تو از من». به بیان دیگر شما خواهان آن هستید که آتش تمام رنگ پریدیگی و زردی، بیماری و مشکلات شما را بگیرد و بجای آن سرخی و گرمی و نیرو به شما بدهد. چهارشنبه‌سوری جشنی نیست که وابسته به دین یا قومیّت افراد باشد و در میان بیشتر ایرانیان رواج دارد.
پیشینه: آیین آتش‌افروزی تا روزگار ما بر جای مانده و نام «چهارشنبه سوری» بر خود گرفته‌است. در ایران باستان بخش‌بندی هفته به شنبه و چهارشنبه و... نبوده و در گاهشماری ایرانیان هر یک از ۳۰ روز ماه نامی ویژه داشته‌است (امرداد، دی بآذر، آذر،... ، سروش، رشن، فرودین، ورهرام،... ، شهریور، سپندارمزد، خورداد و..).
«هفته» ریشه در ادیان سامی دارد، که باور داشتند خداوند، جهان را در ۶ روز آفرید و روز هفتم به استراحت پرداخت. بخش‌بندی روزها به هفته از یهود به عرب و از اعراب به ایرانیان رسیده‌است. اعراب دربارهٔ هر یک از روزهای هفته باورهایی داشته‌اند؛ برای نمونه اینکه ۴شنبهٔ هر هفته روز شومی است.
منوچهری دامغانی هم اینگونه به این باور اشاره می‌کند: چهارشنبه که روز بلاست باده بخور / به ساتکین می‌خور تا به عافیت گذرد.
در ایران باستان در پایان هر ماه جشن و پای‌کوبی با نام سور مرسوم بوده‌است و از سوی دیگر چهارشنبه نزد اعراب از روزهای شوم و نحس به شمار می‌رفت و بر این باور بودند که روزهای نحس و شوم را باید با عیش و شادمانی گذراند تا شیاطین و اجنه فرصت رخنه در وجود آدمیان را نیابند. بدین ترتیب ایرانیان آخرین جشن آتش خود را به آخرین چهارشنبه سال انداختند و در آن به شادمانی و پایکوبی پرداختند تا هم جشن ملی خود را حفظ کنند و هم بهانه بدست دیگران ندهند و بدین ترتیب جشن سوری از حادثه روزگار مصون ماند و برای ایرانیان تا به امروز باقی ماند.
برخی آیین‌های سوری:
- شکستن کوزه (ایرانیان در شب چهارشنبه سوری کوزه‌های سفالی کهنه را بالای بام خانه برده، به‌زیر افکنده و آن‌ها را می‌شکستند.)
- آجیل مشگل‌گشا (در گذشته پس ار پایان آتش‌افروزی، اهل خانه و خویشاوندان گرد هم می‌آمدند و آخرین دانه‌های نباتی مانند: تخم هندوانه، تخم کدو، پسته، فندق، بادام، نخود، تخم خربزه، گندم و شاهدانه را که از ذخیره زمستان باقی مانده بود، روی آتش مقدس بو داده و با نمک تبرک می‌کردند و می‌خوردند.)
- فال‌گوشی و گره‌گشایی (دختران جوان نیت می‌کنند، پشت دیواری می‌ایستند و به سخن رهگذران گوش فرامی‌دهند و سپس با تفسیر این سخنان پاسخ نیت خود را می‌گیرند.)
- قاشق‌زنی (دختران و پسران جوان، چادری بر سر و روی خود می‌کشند تا شناخته نشوند و به در خانهٔ دوستان و همسایگان خود می‌روند. صاحبخانه از صدای قاشق‌هایی که به کاسه‌ها می‌خورد به در خانه آمده و به کاسه‌های آنان آجیل چهارشنبه‌سوری، شیرینی، شکلات، نقل و پول می‌ریزد. دختران نیز امیدوارند زودتر به خانه بخت بروند.)

علاوه بر ایران در جمهوری آذربایجان و بخش‌هایی از افغانستان، این رسم به‌صورت روشن کردن آتش در شب آخرین چهارشنبه سال متداول است. پریدن از روی آتش در ایام نوروز در ترکمنستان نیز رایج است.

نایین: این شهر در منطقه دشت کویر قرار گرفته است و آب و هوایی خشک و کویری دارد.
غذاهای بومی چون آش جو، آش گندم و نیز تولیدات محلی چون نان محلی و ماست چکیده (ماستینه) شهرت خاصی دارد.
نکته مهم اینکه در این خطه مردم به طریقی خاص نان را در تنور خشک می‌کنند که این نان به مدت طولانی قابل استفاده و از طعم دل انگیز خاصی برخوردار است.
در مناطق کوهستانی اطراف نایین با تخمیر شیر گوسفند و بز ماده‌ای مغذی به نام «کُمه» در پوست دباغی شده بز تهیه می‌شود که طعم این ماده شبیه برخی از پنیرهای فرانسوی با تندی خاص است.
پوشاک، لباس مردم نایین نیز همچون سایر شهرهاست اما برخی روستاها به ویژه مناطق شرقی نایین کشاورزان لباس سنتی قدیم بر تن می‌کنند؛ این پوشاک شامل پیراهن ساده سفید، بدون یقه و شلوار مشکی و ساده است.
(خبرگزاری مهر / شناسهٔ خبر: 3578625 - شنبه ۲۲ اسفند ۱۳۹۴ - ۱۵:۲۸)

مقالات دیگر...