امروز: سه شنبه 03 مهر 1397 برابر با 25 سبتامبر 2018

دوشنبه, 11 تیر 1397 12:17
منطقه شکار ممنوع عباس آباد- عکس منطقه شکار ممنوع عباس آباد معرفی دیدنی ها و جاذبه های گردشگری نایین 
از جمله جاذبه‌های گردشگری نایین می‌توان به مسجد باباعبدالله، خانه تاریخی پیرنیا، کوه میل، قلعه عاشوراگاه و... اشاره کرد. قدمت شهر نایین بیش از ۳۰۰۰ سال است.
ستاره | سرویس گردشگری - نایین در استان اصفهان و مرکز شهرستان نائین قرار دارد. این شهر در منطقه دشت کویر قرار گرفته‌است و آب و هوایی خشک دارد. قدمت نایین بیش از ۳۰۰۰ سال است و وجود مسجد جامع نایین که از لحاظ قدمت اولین یا دومین مسجد پابرجا در ایران است؛ شاهدی بر این مدعاست. علاوه بر زبان فارسی، بسیاری از مردم محلی به گویش نائینی هم صحبت می‌کنند که گویشی از زبان‌های ایرانی مرکزی است. در این مطلب نگاهی به مهم‌ترین جاذبه های گردشگری نایین انداخته‌ایم...
۳. منطقه شکار ممنوع عباس آباد: این منطقه در شرق شهرستان نایین مابین شهر انارک و شهر بیاضه واقع شده و مشتمل بر دشت‌ها و رشته کوه‌های به هم پیوسته می‌باشد. این منطقه با وسعت بیش از ۳۰۰ هزار هکتار، زیستگاهی بکر و دست نخورده در قلب کویر برای انواع گونه‌های گیاهی و جانوری می‌باشد. به رغم وجود محدودیت‌های زیستی از جمله بارندگی کم و متغیر، آب و هوای گرم و محدودیت‌های خاک، پوشش گیاهی از تنوع و تراکم قابل توجهی برخوردار بوده و تاکنون بیش از ۴۰۰ گونه گیاهی در سطح این منطقه شناسایی شده‌اند و درمنه، گز و تاغ پوشش گیاهی شاخص آن می‌باشند.
در این منطقه ۳۵ گونه پستاندار، ۷۲ گونه پرنده بومی و ۱۵۵ گونه پرنده مهاجر زندگی می‌کنند. این منطقه یکی از باارزش‌ترین زیستگاه‌های یوزپلنگ آسیایی محسوب می‌شود. گونه‌های جانوری متعدد دیگری نیز در این منطقه دیده می‌شوند که مهم‌ترین آن‌ها پلنگ، جبیر، کاراکال، گربه شنی، شاه روباه، هوبره و زاغ بور می‌باشند.
(۱۰ تير ۱۳۹۷ - ۱۵:۲۷ / کد خبر: ۱۴۸۴۹)
یکشنبه, 10 تیر 1397 14:36
ریزگردها در اصفهان
 استان اصفهان در محاصره ۱۶ کانون بحران ریزگرد 
واحدهای کوچک صنعتی و تردد انبوده خودروها تا چند سال پیش دلیل آلودگی مستمر هوای اصفهان بود، اما در سال‌های اخیر عوامل اقلیمی همچون خشکسالی و ریزش ریزگردها از سمت مناطق بیابانی نیز به لیست عوامل آلودگی هوای شهرها و روستاهای استان اصفهان اضافه شده است. 
قدس آنلاین، گروه استان ها- راضیه کشاورز: به گفته مسئولان، استان اصفهان  در دو ماه ابتدایی امسال ۱۶ روز هوای پاک، ۴۲ روز هوای سالم و ۴ روز را هوای ناسالم داشته است.
بحران ریزگردها طی سال‌های گذشته گریبانگیر بسیاری از شهرها و روستاهای کشور از جمله اصفهان شده است و پس از مشکل کمبود آب شیرین، پدیده بیابان زایی مهمترین چالش جهانی به شمار می رود که بروز فرسایش بادی و گرد و غبار از اصلی ترین پیامدهای این معضل است. به گفته «حمید ظهرابی» معاون محیط زیست طبیعی و تنوع زیستی سازمان حفاظت محیط زیست کشور، اقلیم جهانی به سمت گرم‌تر و خشک‌تر شدن حرکت می کند و این یک واقعیت انکار ناپذیر است.
استاندار اصفهان اخیراً تصریح کرده که بر اساس آمار اعلام شده بیش از ۳۰ درصد اراضی استان اصفهان کویر است، اما چاره اندیشی های خوبی از قبل انجام شده و باید در آینده استمرار یابد. محسن مهرعلیزاده اظهارکرده که در برنامه ششم پیش بینی های خوبی برای مالچ پاشی و نهال کاری به منظور بیابان زدایی صورت گرفته است.
استفاده از مالچ و نهال کاری از جمله راهکارهایی است که از گذشته تا امروز برای تثبیت شن های روان و کانون های تولید ریزگرد استفاده می شده است، اما با توجه به کمبود منابع آبی بسیاری از کارشناسان محیط زیست معتقدند استفاده از روش مالچ و ریگ‌پاشی دوای همیشگی این درد نیست، بلکه مدیریت صحیح آب، استفاده از الگوهای صحیح کاشت، داشت و برداشت و مدیریت صحیح خاک جوابگو خواهد بود.
مدیر کل منابع طبیعی و آبخیزداری استان اصفهان تاکید دارد که در این استان ۱۶ کانون بحران ریزگرد وجود دارد که وسعت آن یک میلیون و ۹۰ هزار هکتار است ولی فرضیه خارجی بودن منشأ ریزگردهای داخلی درست نیست چرا که منشأ تمام گرد و خاک های اخیر داخلی بوده است.
این گفته «محمد حسین شاملی» در حالی مطرح می‌شود که ریزگردها یکی از مهمترین و بحرانی ترین چالش‌های امنیتی- اجتماعی و سلامت و بهداشت استان است و نباید به سادگی از آن گذشت. یک میلیون و ۹۰ هزار هکتار کانون بحران در استان اصفهان: رییس اداره امور بیابان اداره کل منابع طبیعی و آبخیزداری استان اصفهان در پاسخ به این سؤال خبرنگار قدس آنلاین که وضعیت آمار ریزگردهای استان چگونه است، پاسخ می‌دهد: مسئولیت اعلام آمار ریزگردها سازمان حفاظت از محیط زیست و سازمان هواشناسی است.
حسینعلی نریمانی می افزاید: با توجه به اینکه اقلیم کشور در حال خشک شدن است و طوفان های گرد و غبار افزایش پیدا می کند، گرد و غباری که دستگاه پایش هواشناسی و محیط زیست اندازه گیری می کند، است بر اساس آمارهای اعلام شده رو به افزایش که این روند طبیعی است.
وی تصریح می‌کند: همیشه وضعیت طوفان های گرد و غبار یکسان نیست، گاهی تشدید می یابد و گاهی آرام می‌شود.
رییس اداره امور بیابان اداره کل منابع طبیعی و آبخیزداری استان اصفهان با بیان اینکه در این استان ۳ میلیون و ۲۰۰ هزار هکتار اراضی بیابانی وجود دارد که از این میزان یک میلیون و ۹۰ هزار هکتار کانون بحران است، اظهار می‌کند: این مساحت در ۱۶ بخش و ۸ شهرستان پراکنده شده است.وی به تعریف کانون بحران می‌پردازند و می‌گوید: در مناطقی که گردو غبار باعث تخریب منابع زیست محیطی و اقتصادی شود، از آن به عنوان کانون بحران یاد می کنیم، با این تعریف باید گفت که بحرانی‌ترین کانون‌های بحرانی اصفهان در دشت سگزی، منطقه برخوار و محور نایین به انارک است.
نریمانی ادامه می‌دهد: در طول ۵۰ سال گذشته اقدامات انجام شده باعث تثبیت کانون های بحران در شهرستان های اردستان نطنز، خور و بیابانک شده و شناسایی کانون های بحران در این مناطق بر اساس نقشه انجام شده است.
وی با بیان اینکه با تثبیت کانون ها می توان بحران گرد و غبار را کنترل کرد، می افزاید: در حال حاضر در شهرستان‌های اصفهان، آران و بیدگل و برخوار و نایین فعالیت های بیولوژیکی خوبی انجام شده است، اما بیابان زایی عوامل اقلیمی و انسانی نیز دارد و باید شرایط اقلیمی را شناسایی و کنترل کرد زیرا تا زمانی که عوامل انسانی ادامه داشته باشد، همچنان با بحران گرد و غبار رو به رو خواهیم بود.
رییس اداره امور بیابان اداره کل منابع طبیعی و آبخیزداری استان اصفهان تاکید می کند: واقعیت این است که در حال حاضر تبلیغات درباره بیابان زدایی کم است وگرنه اقدامات خوبی انجام شده است.
وی با بیان اینکه با توجه به کاهش میزان بارندگی ها کمتر به سراغ بذرپاشی رفته ایم، ادامه می دهد: مالچ پاشی روش بسیار خوبی برای مقابله با ریزگردها است، البته شاید انتقاداتی وجود داشته باشد که اگر مالچ وارد اکوسیستم شود تبعات خوبی به همراه ندارد، اما هیچ کدام از این اظهارنظرات علمی نیست و فقط یک نظریه است.
نریمانی یادآور می‌شود: پژوهشکده نفت در سال ۸۴ پژوهشی انجام داد که خروجی آن حکایت از آن داشت نقاطی که مالچ پاشی انجام شده بود، عوارض و مشکلاتی نداشته است؛ از این رو خاک را تثبیت می‌کنیم تا نهال کاری انجام شود.
( ۱۰ تیر ۱۳۹۷ - ۱۰:۲۰)
چهارشنبه, 06 تیر 1397 12:00
رئیس اداره امور بیابان منابع طبیعی استان اصفهان گفت: درختان صنوبر و چنار که از سوی فضای سبز در شهر اصفهان کاشته شده است، مناسب اقلیم گرم و خشک شهر اصفهان نیست. 
حسین علی نریمانی در گفت و گو با خبرنگار مهر با بیان اینکه در صورتی که در اراضی کشاورزی کشتی صورت نگیرد، تمام اراضی کشاورزی مستعد ایجاد طوفان‌های گرد و غبار می‌شود، اظهار داشت: تبدیل اراضی کشاورزی به کانون طوفان های گرد و غبار امری واضح است و تمام تصاویر ماهواره‌ای نیز گویای این مسئله است...
نریمانی با اشاره به اینکه به منظور کنترل بیابان‌زایی نهال کاشتیم، تصریح کرد: در حال حاضر اقدامات بیولوژیک را در شهرستان اصفهان، برخوار و آران و بیدگل و محور نایین و انارک ایجاد کردیم.
گونه های مقاوم گیاهی باید در فضای سبز شهر اصفهان جایگزین درختان شود. وی از کاشت گونه های طاق، قره داغ، آتوی پلکس، گز مصری، قشنیان جهت رفع فرسایش بادی خبر داد و گفت: این گونه ها دو سال آبیاری و سپس رها می شود. 
رئیس اداره امور بیابان منابع طبیعی استان اصفهان گفت: با توجه به بحران آب در اصفهان نیاز است که این نوع گونه‌ها را جایگزین کاشت درختان فعلی کنیم چون نیاز به آب زیاد نیست و هم در طول سال سرسبز است و باعث جذب آلودگی و دی اکسید کربن می شود. وی اضافه کرد: ارتفاع این نوع گونه ها بین ۵ تا ۶ متر است، در صورتی که درختان فعلی که در سطح فضای سبز شهر اصفهان وجود دارد ارتفاع آن به هشت تا 10 متر می‌رسد.
۶ تیر ۱۳۹۷ - ۱۱:۰۹
 
 
شنبه, 02 تیر 1397 20:03
در سال هایی که خبر از امکانات سفر نبود معمولا زمانی که مسیر سفر و ماجراجویی افراد به مناطق بیابانی و کویری می افتاد، گاو نر می خواست و مرد کهن! با این حال گاهی دیگر چاره ای باقی نمی مانده و سفر و دل به کویر و بیابان زدن آخرین چاره بوده است. تصور کنید حال ماجراجویانی که برای سیراب کردن عطش روحشان به بیابان ها سر می زده اند! کویر ریگ جن هم یکی از آن نقاط کویری بوده است که حتی الان هم مقصد ماجراجویان و طبیعت گردان حرفه ای است و نباید برای رفتن به آن بی گدار به آب زد. اگر دوست دارید که به این کویر برای ماجراجویی بروید، در ادامه با ما در الی گشت همراه باشید. 

ریگ جن، نام کویری در ایران است که اسرار آمیز و شاید هم برای کسانی که نمی شناسندش، کمی ترسناک باشد. این کور در واقع سومین ریگ زار بزرگ در ایران محسوب می شود که در جنوب سمنان، جنوب شرق گرمسار و شمال انارک، شرق منطقه ی حفاظت شده کویر و غرب جندق قرار گرفته است. این کویر اسرار آمیز با وسعتی در حدود ۴۵۲۶ کیلومتر مربع در جنوب غربی دشت کویر قرار گرفته است و از شمال غرب به جنوب شرقی کشیده شده است. باورتان می شود که هنوز توافقی بر سر وسعت این کویر وجود ندارد؟!
برخی می گویند که ریگ جن آنقدر وسیع است که می توان مساحت آن را برابر با بیش از ۳۰ شهر بزرگ مثل تهران و یا اصفهان در نظر گرفت اما این تخمین آن قدرها هم نزدیک به واقعیت به نظر نمی رسد.
در این کویر چیزی به جز نمک، ماسه، باتلاق و شن زار تا چشم کار می کند، به نظر نمی آید و خبری از حتی یک قطره آب شیرین و خوردنی نیست. در واقع یک دشت فرسایش یافته زیربنای ریگ جن را تشکیل می دهد و تپه های ماسه ای برخان و تپه های ماسه ای هرمی در سراسر آن پراکنده شده اند.

کویر ریگ جن

در همه جای این کویر رسوبات نمکی فراوانی دیده می شود که از دامنه های فرسایش یافته البرز به این کویر آمده اند. در کویر ریگ جن، آب حاصل از بارش های نادر فصلی را از ارتفاعات کوه گوگردی به سوی قلب ریگ جن هدایت می شوند را می توان در فصل های بارندگی مشاهده کرد و این شاید تنها زماین باشد که یک ماجراجو و یک طبیعت گرد می تواند اثر و ثاری از زندگی دید.

تپه‌های شنی این کویر، هلالی شکل هستند و دو گوشه ی تیز دارند که در مناطقی که دارای جهت باد ثابت هستند، تشکیل می‌ شوند. این نوع تپه‌ ها به صورت متقارن یا نامتقارن و متحرک شکل می گیرند و هرچه کوچک تر باشند، جا به جایی بیشتری دارند. در مقدمه گفتیم ولی مجددا بر روی این مسئله تاکید می کنیم که کویر ریگ جن تنها می تواند مقصد طبیعت گردان حرفه ای و کویر شناسان متخصص باشد و نباید در سفر به آن بی گدار به آب زد و بدون همراه و یا یک تیم حرفه ای به این کویر رفت.
یکی از نکاتی که درباره ی محیط زیست کویرها باید گفت و به آن اشاره کرد این است که هر کویری و به صورت خاص، کویر ریگ جن که در این مطلب منظور ما می باشد هر چه قدر هم که زیبا و آرام به نظر برسد، می تواند در کمترین زمان ممکن بی رحم شود و با زندگی شما بازی نماید. پس در آخر باز هم تاکید می نماییم که با کسی که این کویر بروید که حرفه ای و بلد باشد. این کویر برای مردمانی که در نزدیکیش و مناطق اطرافش زندگی می کنند، محل داستان های مختلف است.

داستان ها و افسانه های محلی می گویند که کویر ریگ جن محل مرگ و دفن اکثر موجودات زنده است! این کویر، باتلاق‌های سهمگین این کویر می تواند مرگ را برای هر موجود زنده ‌ای به ارمغان آورد و به همین خاطر است که تاکید می کنیم که تنها و بی تجربه به این سفر نروید. فرو رفتن در گل و لجن باتلاق های ریگ جن می تواند در صورتی که آشنا نباشید، ماجراجویی سهمگین برای شما رقم بزند.
یکی از جالب ترین رازهای منطقه ی سهمگین و شگفت انگیز ریگ جن این است که در ۳۰ کیلومتری جنوب مرکز ریگ جن و نقطه ی تلاقی دیواره ی پنجم و دوم ریگ جن، اثر و آثاری از ذوب فلزات معدنی وجود دارد که به آن سرباره می گویند.
در واقع سرباره محصولی مصنوعی و جانبی است، که از ناخالصی‌های موجود در سنگ فلزات به هنگام جداسازی فلز در کوره‌های ذوب به دست می آید و کاربردهای گوناگونی دارد. با پژوهش های انجام شده بر روی این سنگ ها مشخص شد که این سرباره ها پس از ذوب مسی که استخراج شده از ارتفاعات کوه ملاهادی و سایر معادن مس در این منطقه شده اند. روش ذوب فلزات در ایران سابقه ای بسیار طولانی و البته کهن دارد و سال هاست که دیگر مورد استفاده قرار نمی گیرد.
در این روش از درختچه های سیاه برای روشن کردن آتش و ذوب فلزات استفاده می شده است و علت استفاده از این گیاه این بوده است که این گیاه به دلیل قابلیت شکستگی و آتش پرحرارت و با دوام آن به خوبی در کوره های ذوب فلزات عمل می کرده است.
پوشش گیاهی درخت تاغ در مکانی که سنگ ها دیده می شوند نسبت به سایر نقاط اطراف ضعیف تر به نظر می رسد و این امر حکایت از این دارد که تاغ ها در این منطقه مورد استفاده قرار گرفته اند. باورتان می شود که کویر ریگ جن برای سال ها منطقه ای ناشناخته به شمار می آمد و هیچ کس حتی از وجود آن اطلاعی نداشت؟

ماجراجویان بسیاری برای دیدن و تجربه کردن حضور دراین منطقه ی کویری یعنی ریگ جن برنامه ی سفر به این کویر را دارند. اگر شما هم از این دسته هستید، این موارد را در سفرتان به ریگ جن به خاطر بسپارید:

  • با ستارگان و موقعیت آنها در فصول مختلف سال آشنا باشید تا تشخیص جهت و مسیر حرکت در شب ممکن شود.
  • آشنایی با جانوران و خزندگان و حشرات کویر هم ویژگی مهم دیگر است.
  • برخی از گیاهان در مناطق خاصی می رویند و از طریق نوع گیاه میتوان نوع آب در آن منطقه را تشخیص داد.
  • در کویر مراقب وسایل الکترونیکی خود باشید زیرا با داخل شدن ذرات ماسه از کار می افتند.
  • به همراه داشتن بیل و تخته های چوب برای بیرون کشیدن ماشین از باتلاق ، مفید است.
(۲ تیر ۱۳۹۷ - ۱۶:۴)
یکشنبه, 27 خرداد 1397 12:55
به بهانه روز جهانی بیابان زدایی/ زمین به آیندگان تعلق داردگزارش مکتوب: به بهانه روز جهانی بیابان زدایی / زمین به آیندگان تعلق دارد
بیابان ها سالانه حدود 900 میلیارد ریال به زیر ساخت های کشاورزی ، صنعتی و عمرانی استان اصفهان خسارت وارد می کند.
به گزارش خبرگزاری صدا و سیما ، مرکزاصفهان ؛ امروز17 ژوئن (27 خرداد) روز جهانی بیابان زدایی است؛ روزی که کام تشنه بیابان های خواهان آن است که  ترک های حاصل از غفلتمان را در مورد حق فراموش شده آن ها ، به جا آوریم.
بيابان به مناطق داراي اقلیم های فراخشك و خشك كه ميزان متوسط بارندگي ساليانه آن كمتر از 50 ميلي متر و درصد پوشش گياهي چندساله آن كمتر از ده درصد باشد اطلاق مي شود.
کاشت درختان و گیاهان مقاوم و متناسب با مناطق خشک همچون گیاهان شوره‌زی،پخش سیلاب و پخش آب،تعادل دام و مراتع برای حفاظت از پوشش گیاهی موجود، بهره گیری از روش‌های کارآ در انباشتن آب باران،احیاء شوره زارها وسوخت‌های جایگزین از راههای مقابله با بیابان زایی است.
مرهمی بر زخم های زمین: فلات مرکزی ایران یکی از معروفترین مناطق خشک جهان محسوب می شود.
بر اساس آمار سازمان جنگل‌ها، مراتع و آبخیزداری، 61 درصد از مساحت کشورمعادل 32 و نیم میلیون هکتار در اقلیم خشک و فرا خشک قرار گرفته (سه و یک دهم برابر درصد جهان) ودر حال حاضر سرانه بیابان در کشور پنجاه صدم درصد  و  سرانه جهانی آن بیست و دو صدم هکتار گزارش شده است. شش و هفت دهم میلیون هکتار کانون های بحرانی  تحت فرسایش بادی کشور در ۲۳۳ منطقه، ۹۶ شهرستان و ۱۸ استان پراکنده است.
هر چند که کشور ما به طور ذاتی در منطقه‌ای بیابانی قرار گرفته ولی بهره‌برداری غیر اصولی و بی‌توجهی انسان سبب تشدید این شرایط می‌شود.
شخم زمین ها  در جهت شیب،بهره برداری نادرست از زمین‌های کشاورزی،استفاده‌ی افراطی از کود و سموم شیمیایی،چرای مفرط و بیش از ظرفیت از مراتع، بهره برداری‌های بی‌رویه از جنگل‌ها و سفره‌های آب زیرزمینی که منجر به شوری آب و درنهایت شوری خاک می شود و همچنین تبدیل نابه‌خردانه‌ی زمین های  ملی به کشاورزی، ویلاسازی  از جمله عملکرد سوء انسان است که منجر به پدیده بیابان‌زایی شده است.
ایران ، یک و دو دهم  درصد خشکی‌های جهان، دو و چهار دهم درصد پدیده‌های بیابانی فاقد پوشش و سه و هشت صدم  درصد مناطق بیابانی جهان را در خود جای داده است.
به بهانه روز جهانی بیابان زدایی/ زمین به آیندگان تعلق دارد... بیابان زدایی در استان اصفهان از اقدام تا عمل: حدود 30 درصد مساحت استان اصفهان بیابانی است. خسارت وارده از بیابان به زیر ساختهای استان اصفهان سالانه حدود 900 میلیارد ریال است.
رئیس اداره امور بیابان اداره کل منابع طبیعی و آبخیزداری استان اصفهان با اشاره به اینکه تاکنون 16 کانون فرسایش بادی به وسعت یک میلیون و 92 هزار هکتار در استان اصفهان شناسایی شده است گفت: دشت  سجزی به وسعت 35 هزار هکتار و محور نایین به انارک به وسعت 67 هزار هکتار به ترتیب بحرانی ترین این کانون ها هستند.
حسین علی نریمانی افزود: اجرای طرح های بیابان زدایی در این استان تاکنون سبب حفظ و پایداری 38 هزار هکتار زمین کشاورزی و هزار کیلومتر جاده و راه آهن شده است. وی ادامه داد: از وسعت سه میلیون و 200 هزار هکتاری بیابان های استان  تاکنون 307 هزار هکتار آن تبدیل به جنگل دست کاشت شده است و پیش بینی می شود با توجه به اختصاص اعتبار تا پایان سال طرح بیابان زدایی در وسعت 15 هزارو 690 هکتار از بیابان های استان اجراشود. اما به گفته معاون وزیر جهاد کشاورزی و رئیس سازمان جنگل ها، مراتع و آبخیزداری در سال های اخیر بحث ریزگردها که منشا داخلی و نیز خارجی دارد، باعث بروز مشکلاتی برای کشور شده است که شاخص این مشکلات در سال 1395 در استان خوزستان بود و به دنبال آن دیگر استان ها نیز گرفتار ریزگردها و بیابان زایی شدند اما  بنا بر اصلاحاتی که در آخرین روزهای تصویب بودجه 1397 صورت گرفت، بودجه مقابله با ریزگردها تنها به خوزستان اختصاص یافت. 
خلیل آقایی افزود: مقابله با ریزگردها در هفت استان دیگر از جمله اصفهان هم باید مدنظر قرار گیرد.
معاون فنی اداره کل منابع طبیعی و آبخیز داری استان اصفهان هم  با اشاره به اینکه بخش اعظمی از گرد و غبارهای موجود در کلانشهر اصفهان ناشی ازکانون بحرانی دشت سجزی است گفت: از وسعت 40 هزار هکتاری منطقه ،تاکنون  9 هزار هکتار آن نهال کاری و مالچ پاشی شده است.
عبدالرضا مهاجری با اشاره به اینکه  هشت هزار هکتار از زمین های تخریبی حاصل از فعالیت صنایع در سجزی نیازمند اعتبار 400 میلیارد ریالی است افزود: امسال هم هزار هکتار از این زمین ها  با 50 میلیارد ریال اعتبار نهال کاری و مالچ پاشی می شود. یکی از فعالیت هایی که در دانشگاه آزاد اسلامی واحد اصفهان در حال انجام است، مقابله با پدیده ریزگردهاست، بر اساس پژوهشی که دراین دانشگاه  انجام شد بر خلاف روش های قدیمی مالچ پاشی که ذرات ممکن است در اثر وزش باد و توفان در هوا معلق شوند از جنس خود خاک، مالچ رسی ابداع شد که در بیابان استفاده می شود و با وزش باد از روی خاک بلند نمی شود. این طرح مورد حمایت معاونت علمی و فناوری ریاست جمهوری نیز قرار گرفته و در مناطق بیابانی شرق اصفهان با موفقیت اجراشده است.
(کد خبر: ۲۱۵۴۵۷۲ / تاریخ انتشار: ۲۷ خرداد ۱۳۹۷ - ۱۱:۳۰)
پنج شنبه, 24 خرداد 1397 16:30
پایان مالچ پاشی و نهال کاری در بحرانی ترین کانون فرسایش بادی استانحدود 30 درصد مساحت استان اصفهان بیابانی است؛ بیابان زدایی در بحرانی ترین کانون فرسایش بادی اصفهان 
مالچ پاشی و نهال کاری در وسعت 500 هکتاری بحرانی ترین کانون فرسایش بادی استان اصفهان با 16 میلیارد ریال هزینه اجرا شد. 
به گزارش خبرگزاری صدا و سیما ، مرکز اصفهان ؛ رئیس اداره امور بیابان اداره کل منابع طبیعی و آبخیزداری استان اصفهان هدف از اجرای این طرح در دشت سجزی را ضمن کنترل فرسایش بادی, کاهش خسارت به فرودگاه بین المللی شهید بهشتی, پایگاه هوایی شهید بابایی, محور ترانزیتی شمال به جنوب و خطوط ریلی بیان کرد.
آقای حسین علی نریمانی افزود: برای نهال کاری تاغ و مالچ پاشی این کانون بحرانی که از آبان پارسال آغاز شد و تا امسال ادامه داشت,حدود 16 میلیارد ریال هزینه شد. 
وی با اشاره به اینکه تاکنون 16 کانون فرسایش بادی به وسعت یک میلیون و 92 هزار هکتار در استان اصفهان شناسایی شده است ادامه داد: دشت سجزی به وسعت 35 هزار هکتار و محور نایین به انارک به وسعت 67 هزار هکتار به ترتیب بحرانی ترین این کانون ها هستند. وی گفت: تاکنون از وسعت هشت هزارو 500 هکتاری کانون بحرانی اولویت دار دشت سگزی, پنج هزار هکتار آن تثبیت شده است. 
رئیس اداره امور بیابان اداره کل منابع طبیعی و آبخیزداری استان اصفهان افزود: اجرای طرح های بیابان زدایی در این استان تاکنون سبب حفظ و پایداری 38 هزار هکتار زمین کشاورزی و هزار کیلومتر جاده و راه آهن شده است. 
نریمانی پیش بینی کرد تا پایان سال طرح بیابان زدایی در وسعت 15 هزارو 690 هکتار از بیابان های استان اصفهان اجراشود.
از وسعت سه میلیون و 200 هزار هکتاری بیابان های استان اصفهان (30 درصد مساحت استان) تاکنون 307 هزار هکتار آن تبدیل به جنگل دست کاشت شده است.
(کد خبر: ۲۱۵۲۷۷۵ / تاریخ انتشار: ۲۴ خرداد ۱۳۹۷ - ۱۰:۴۲)
یکشنبه, 20 خرداد 1397 19:15
هُرم داغ آفتاب از تار و پود لباس های نازک و نخی عبور می کند و گرمای 49 درجه، پوست خیس و عرق گرفته را می سوزاند. گرمایی خشک و سوزان که 23 سال، هر روز، روزی شش ساعت، میزبان 100 کارگر معدن با قراردادهای سه ماهه و سفید امضاست. روزی شش ساعت، منهای اضافه کاری‌ها و شیفت‌های شب. تا موقعی که 23سال کارگری در 240 متر زیر زمین به خط پایان برسد و 35 روز حقوق بازنشستگی که خانه پُرش می‌شود، یک میلیون و هشتصد یا دو میلیون تومان، ته جیب کارگران را بگیرد. 23 سال بعد، جشن بازنشستگی کارگرها می شود همان موقعی که چشم‌هایشان از سو افتاده، ریه هایشان به سُرب آغشته شده، سرفه‌های خشک و پی درپی به نفس هایشان پیچیده، کمرها و دست‌ها و پاهایشان از توان افتاده و نفس‌هایشان، حتی دیگر توانِ فوت کردن و خاموش کردن شعله شمع جشن بازنشستگی‌شان را  ندارند. همان موقعی که همه حسرت های دنیا روی هم تلنبار می شود و می ماسد توی دلشان. گرمای 49 درجه، بوی هوای داغ و خشک را می کوباند به صورتمان که به نخلک می رسیم. پس از طی کردن 125 کیلومتر به سمت شمال شرق نائین و تحمل مسافت چهار ساعته. نخلک روستایی کویری با درخت های کوچک نخل است که فقط پنج خانوار در آن زندگی می کنند.

با خانه هــــای بلوکی سه چهار نفـــــره و قدیمــــــی و آسایشگاه های نوساز، محل استقرار کارگرها و مهندس های معدن است، آنها که هر هفته یا دو هفته یک‌بار، مجال رفتن به خانه را پیدا می کنند. خانه ها دور تا دور مجتمع معدنی سرب را گرفته اند. مجتمعی که با 300 پرسنل، امور مربوط به معدن را بر عهده دارد؛ 300 نفری که 100 نفرشان معدن کار هستند، از 20 ساله تا 50 ساله و شاید هم بیشتر با تحصیلاتی عمدتا ابتدایی و متوسطه. بیشتر کارگرها از اهالی چوپانان یا انارک هستند که به خاطر نبود شرایط شغلی مناسب، مجبور به کار در معـــــدن شده اند. آنها مسیر یک ساعته رفت و برگشت را هر روز با سرویس طی می کنند، همان هایی که انگار معدن زاده اند و کارگری در معدن زیرزمینی سرب، شغل آبا و اجدادی شان است. برای ماهی یک میلیون و پانصد، حاضرند چندین متر زیر زمین کار کنند، حتی اگر به قیمت از دست دادن سلامتی‌شان باشد یا اینکه مرگ، خیلی زودتر از آنچه باید، سراغشان بیاید.

بازی با مرگ: جلوی ورودی مجتمع، مزدای خاک گرفته‌ای منتظرمان است. به همراه عکاس و  سرپرســـــــت نظارت معدن که قرار است راه بلدمان باشد سوار ماشین می شویـــــم و به سمـــــت معــــــدن ســـــرب می رویم. فاصله معدن تا مجتمع، حدود 15 دقیقه است. گرمای 49 درجه نخلک، جاده های خاکی و بی آب و علف و نخل های پیر و فرسوده، مسیر یک ربعه را کشدار و حوصله بر می کند. قبل از ورود به معدن، وسایلمان را توی اتاق چرک و چغر از گرد خاک و سرب که پهلو به پهلوی ورودی معدن است، به امانت می‌گذاریم. اتاقی که کارگری میانسال در آن نشسته و هدایت بالابر معدن را به عهده دارد، کارگری که جان 100 معدن‌کار توی مشتش است و با کوچک‌ترین لغزش و خطا مرگشان را رقم می زند. لباس گل و گشاد و کدر کارگری می پوشیم. کلاه ایمنی را روی سرمان چفت می کنیم و شارژرش را می تپانیم توی جیب لباس: «چراغ با یک فشار روشن می شود و با فشار دیگر نورش بیشتر.» سوار بالابر می شویم و از ورودی دایره ای شکل معدن به 200 متری زمین(تنها افقی که سرپرست معدن اجازه ورود به آن را می دهد) می رویم تا به دنیای تاریک و وهم انگیز 100 معدن کار پا گذاشته باشیم. افق 200 متری تاریک تاریک است. چشم چشم را نمی‌بیند. معدن، پنج افق یا طبقه دارد؛ افق 50، 80 ، 125، 165، 200 متری و نیم طبقه 240 متری که هنوز به طور کامل به بهره برداری نرسیده است. معـــــدن از افق 150 متـــــری به آب رســـــیده است. صدای جریان آب در افق 200 متری و توضیحات و توصیه‌های عارف باقری به ما  در آن موقع روز، تنها صدایی است که در آن دالان های بی نور و سرب گرفته با دیوارهای کج و معوج و با فرورفتگی‌ها و برجستگی های نامنظم، پیچیده.  سه ساعــــتی از شروع کار معدن چی ها می گذرد. دو خط تلفن تعبیه شده در آنجا در سکوت به سر می‌برد و این یعنی که تا به این لحظه، خطری جان معدن‌چی ها را تهدید نمی کند.

بویی آشنا برای کارگرها، بویی متعفن برای دیگران: باقری جلوتر از همه حرکت و راه بلدی می‌کند. جلوتر که می رویم، کم‌کم کورسویی از نور زرد رنگ، می خزد توی تاریکی. چراغ ها با فاصله‌هایی کم به سقف منحنی و آبله گرفته، آویخته شده اند. همه زورشان را می زنند تا شعاع چند متری‌شان را روشن کنند. هر گام که به جلو بر می داریم، نور بیشتر و بیشتر می شود. چشم‌هایمان، اما واضح نمی بیند، انگار پرده ای مات و سیاه، جلویش پهن کرده باشند.باقری که تجربه کار در معدن های مختلف در ایران را دارد، می‌گوید: «معدن‌کارها بابت روشنایی مشکلی ندارند و در تمام طبقات معدن، نور به اندازه کافی وجود دارد. شایع ترین حادثه ای که در زیرزمین رخ می دهد، سقوط کارگران یا اشیا و سنگ ریزه ها در داخل حفره هاست. برای مثال، هفت سال پیش، یک کارگر استخراج به دلیل تعجیل در ترک کار از فاصله دو متری سقوط کرد و آسیب دید. خوشبختانه در معدن نخلک، تقریبا یک دهه است که حادثه در حین کار منجر به مرگ کارگران نشده است.» بوی سرب می پیچید توی دماغمان، بویی آشنا و قابل تحمل برای کارگرها و بویی متعفن و غیرقابل تحمل برای ما. بویی که تهویه هوا هم از پسش بر نمی‌آید:«تهویه هوا در معدن نخلک، به صورت طبیعی انجام می شود.»  باقری این را می گوید و ادامه می دهد: «در معدن سرب نخلک حدود 90 درصد از هوای مورد نیاز معدن به‌صورت طبیعی و با استفاده از اختلاف ارتفاع چاه‌ها صورت می گیرد و تعدد آنها باعث سرعت بخشیدن به این امر می شود، به نحوی که چاه شماره سه در سطح زمین در بلندترین نقطه و چاه های شماره چهار و پنج در گود ترین نقاط قرار گرفته اند و به‌واسطه اختلاف فشار هوا بین هوای گرم و سرد باعث به جریان افتادن هوا شده و شبکه معدن شارژ می شود. ارتباط طبقات 125 و 200 متری به چاه شماره شش و ارتباط طبقه 50 متری به سطح زمین از دیگر مزایای شبکه تهویه معدن بوده و علاوه بر این حرکت آسانسور و اسکیپ در به جریان افتادن هوا در زمان کار نقش مهمی دارند. همچنین در مناطقی از معدن که از منابع تهویه‌ای (چاه‌ها) فاصله داشته باشیم از بادبزن ها یا وانتیلاتورهای دهنده یا مکنده هوا استفاده می شود. علاوه بر این، گاز سنج در تمامی طبقات معدن وجود دارد. اگر قبل از رود کارگرها آلارمی مشاهده شود، کارگران به داخل آنجا ورود نمی کنند.»

مرگ زودرس معدن کارها: مشام و ریه های کارگران، اما سال هاست که با این بو عجین شده: «سرب جذب خون می‌شود. به ریه هایمان نفوذ می کند. همین هم باعث می شود که کارگران معدن به مرور تنگی نفس بگیرند یا به سرطان، مبتلا شوند.اگر به آرامگاه چوپانان بروید، خواهید دید که تعداد زیادی از کارگران به دلیل کار در معدن و بر اثر مشکل ریه و تنگی نفس، فوت کرده اند. پدر خودم هم به خاطر همین موضوع خیلی زود از دنیا رفت. برای خودم هم سینه ای باقی نمانده. سرب آن را اشباع کرده. این وضعیت موقعی که در معدن کوه‌بری می‌کردم، خیلی بدتر بود.» عبدالله می‌گوید: 43 ساله، کارگر استخراج با 15 سال سابقه کار و ماهانه یک میلیون و پانصد هزار تومان دستمزد بوده، سواد ندارد و اهل انارک است. چرا کار در معدن را انتخاب کردی؟ من از او می پرسم. سرفه‌های متوالی و پی در پی توالی جملاتش را پاره می‌کند: «در انارک هیچ کار دیگری وجود ندارد. نه کارخانه ای، نه امکان کشاورزی و... . به همین دلیل خیلی از ساکنان انارک، برای گذراندن زندگی راهی معدن نخلک می‌شوند. اگر در معدن کار نکنیم، پس چطور زندگی کنیم؟»  با ماهی یک میلیون و پانصد تومان، چرخ زندگی ات می‌چرخد؟ سوال دیگر ی است که از عبدالله می پرسم و در جوابش می شنوم: «مسلما خیر. با سه تا بچه و این همه گرانی و خرج و مخارج، فقط صورتمان را با سیلی سرخ نگه می داریم. حسرت خیلی از چیزها برای همیشه به دلمان می ماند، حتی رفتن به یک مسافرت خشک و خالی.»

قراردادهای سفید امضا، حقوق های معوق: هر  چه جلوتر می رویم و در سیاهی معدن، بیشتر فرو می‌رویم، داستان زندگی معدن چی‌ها هم سیاه تر و تلخ تر می شود. «یک هفته در نخلک می مانم، برای کار و یک هفته هم، برای استراحت  به خانه می‌روم. 9 شب به معدن می روم تا موقعی که کار تمام شود.» رفتنی که دست خودش است، اما برگشتنش دست خدا. سعید، 30 ساله، دیپلم، متاهل وپدر سه فرزند، اپراتور پمپ معدن در افق 200 متری با ماهانه یک میلیون و 800 هزارتومان حقوق است. سعید هم مثل خیلی از کارگرهای معدن، از شغلش راضی نیست و از سر اجبار تن به آن می دهد. «تمام طول کار، باید هوشیار باشم. روغن پمپ ها را مدام چک کنم. پمپ کارخانه نباید خاموش شود. اگر خاموش شود، باید فورا اطلاع بدهم تا آب سرریز نکند. با این همه سختی کار در ماه فقط سه روز مرخصی داریم.» قصه سعید و باقی معدن‌چی‌ها که چشم امید به معدن دوخته اند، اما موقعی روی تلخ و سیاهش را بیشتر نشانمان می دهد که می شنویم: «حقوق‌هایمان با تاخیر پرداخت می شود، مثلا حقوق فروردین در خرداد به حسابمان واریز می‌شود. قراردادهایمان سفید امضاست. امضای کارفرما زیر قراردادها نیست. اصلا نسخه ای از قرارداد را به خودمان نمی دهند تا اگر مشکلی برایمان پیش آمد دستمان به جایی بند باشد. قبلا که معدن دولتی بود، وضعمان خیلی بهتر بود. از مزایای بیشتری برخوردار بودیم. سنوات را آخر سال پرداخت نمی‌کردند و دلمان خوش بود که بعد از بازنشستگی مبلغی به عنوان پس انداز دستمان را می گیرد.»راهمان را ادامه می دهیم. با روشنایی چراغ هایی که نورش را فقط تا جلوی پایمان پرت می کند. میان دیوارهای سنگی و بی روح معدن و زیر سقف ناسور و بی قد و قواره. جریان آب سیال است و گویی پا به پایمان حرکت می‌کند. به ایـنـجای افق 200 مـتـری که می رسیـم، صداهایی ناجور و گوش خراش، روی اعصابمان رد می‌اندازد و آن را خط خطی می کند. صدای چرخ‌های واگن‌هایی که هر کدامشان گنجایش یک تن سرب دارند. علی می‌گوید: 90 درصد شنوایی گوش چپش را به خاطر سر و صدای زیاد در معدن از دست داده است. برای حرف زدن تردید دارد. با خودش لابد فکر می کند، اگر حرف هایش به گوش کارفرما برسد، شغلش را از دست می دهد. مکث طولانی کرده و از امنیت نداشته کارگرها گلایه می کند: «اگر در حین کار حادثه‌ای، برای کارگرها رخ بدهد، بیمه هزینه‌هایش را تقبل می کند، اما کارفرما به ندرت با ادامه کار آن کارگر آسیب دیده موافقت می‌کند. استدلالش هم این است که آن کارگر دیگر بازدهی لازم را ندارد. انگار نه انگار که این اتفاق در حین کار افتاده است. از طرف دیگر معدن پزشک ندارد.»بـاقــری نــیــز حــرف او را تـایـید مـی‌کــنـد و مـی‌گــوید:«متناسب با نیاز معدن‌کارها، دو پرستار تمام وقت در معدن حاضر هستند و دو مرکز درمانی و یک داروخانه نیز در نخلک وجود دارد.  یک دستگاه آمبولانس هم در نظر گرفته شده تا اگر خدایی نکرده برای معدن‌کارها مشکلی پیش آمد، سریع به مراکز درمانی منتقل شوند.» علی اما می‌گوید: «همه اینها در دادن یک قرص مسکن یا سرماخوردگی، خلاصه می‌شود.» علی، 30 ساله، اهل چوپانان و دانشجوست. همه امیدش به این است که درسش را تمام کند و برای همیشه از معدن برود. برود جایی که مجبور نباشد روزهای پشت سر هم از خانه و خانواده اش دور باشد و این حجم استرس و نگرانی را تحمل کند. استرسی که مسئول ایمنی معدن از آن به عنوان عاملی، برای فرسودگی زود هنگام کارگرها یاد می‌کند: «استرس کار و دوری از خانواده، از بین رفتن دید چشم، از دست دادن شنوایی، فرسودگی و از کار افتادن ریه ها، کمر درد شدید به علت ایستادن های زیاد و به بار کشیدن اجسام سنگین و زانو درد به دلیل بودن پاهایشان در آب، از جمله مشکلاتی است که معدن کارها در معدن زیرزمینی سرب نخلک با آن مواجه می‌شوند. معدن کارها به مرور به این بیماری ها مبتلا می‌شوند. برخی از این بیماری ها درمان پذیر نیستند و اگر نکات ایمنی رعایت نشود، شرایط فیزیکی کارگران وخیم تر هم می شود.» سرپرست ایمنی، اما از شکایت های محمد 35 ساله خبر ندارد. کارگری که هر روز، موقعی که پایش را توی معدن می گذارد، دلش هری می ریزد و می ترسد مبادا برای او و بقیه معدن‌کارها اتفاقی بیفتد. بیم وهراس محمد، از آن چهارشنبه صبح که صدای مهیب انفجار در معدن زمستانی یورت پیچید و مرگ را جلوی چشم 44 معدن چی به تصویر کشید، صد برابر شده است. محمد یک هفته در نخلک مستقر است و هفته بعد به خانه می رود. می‌گوید: «چه تضمینی است که این اتفاق، برای معدن نخلک نیفتد؟  استخراجی که در معدن نخلک صورت می گیرد، مطابق با استانداردها نیست، به همین خاطر خیلی از همکارانم آسیب دیده اند.دست خودم همین چند وقت پیش، شکست و کار به جراحی کشید. اما چه فایده؟ کارفرماها فقط به فکر سود خودشان هستند، نه به فکر کارگران بدبخت که هر روز باید گرد و غبار و بوی نامطبوع معدن را تحمل کنند. من که فکر می‌کنم، هر آن ممکن است سقف و دیوارهای معدن ریزش کند، چون طول دیوارها استاندارد نیست. بارها این مشکلات را بیان کرده ایم، منتهی کسی گوشش بدهکار این حرف ها نیست. وضعیت خیلی از ما نیز مانند همان کارگرهای معدن یورت است؛ حقوق‌های معوق و قراردادهای سفید امضای یک ماهه یا سه ماهه. البته شاید ما کمی خوشبخت تر از آنها باشیم. چون سهمیه شیر ماهانه‌مان را مرتب دریافت می کنیم.»

آرامش نیم روزی: ظهر شده. ساعت یک بعد از ظهر است که کارگرها دست از کار می کشند. معدن چی ها کیسه های لباس های تمیزشان را که به لنگر نقاله ها آویزان کرده اند، به سمت خود می کشانند. کارگرها حمام می‌کنند تا صورت سیاه و کبره بسته از سرب را بشویند و لباس‌های تمیز جای لباس‌های چرک و چندش آورشان را بگیرد. معدن کارها با چشمانی سرخ و گر گرفته، صورتی یله بسته از سرب، دو به دو و گروه به گروه از معدن خارج و راهی سالن ناهار خوری می‌شوند. یک پرس چلو خورش قیمه، همراه با ماست و دوغ سهمیه ناهار هر کدامشان است که از آشپز می‌گیرند. ناهاری که نصیب من و عکاس و راننده‌مان هم می شود، البته در سالنی تمیزتر و قدری مجلل تر که متعلق به مهندسان معدن است. کارگرها همراه با صدای تلویزیون ناهارشان را می‌خورند و برای رساندن خودشان به سرویس، لحظه ای درنگ نمی‌کنند. هرم داغ آفتاب از تار و پود لباس های نازک و نخی عبور می کند و گرمای 49 درجه، پوست خیس و عرق گرفته را می سوزاند.گرمایی خشک و سوزان که 23 سال، هر روز، روزی شش ساعت، میزبان 100 کارگر معدن با قراردادهای سه ماهه و سفید امضاست. روزی شش ساعت، منهای اضافه کاری ها و شیفت‌های شب. تا موقعی که 23سال کارگری در 240 متر زیر زمین به خط پایان برسد و 35 روز حقوق بازنشستگی که خانه پُرش می شود، یک میلیون و هشتصد یا دو میلیون تومان، ته جیب کارگران را بگیرد. 23 سال بعد، جشن بازنشستگی کارگرها می شود همان موقعی که چشم‌هایشان از سو افتاده، ریه‌هایشان به سُرب آغشته شده، سرفـه های خـشک و پی‌درپی به نفس‌هایشان پیچیده، کمرها و دست‌ها و پاهایشان از توان افتاده و نفس‌هایشان، حتی دیگر توانِ فوت کردن و خاموش کردن شعله شمع جشن بازنشستگی‌شان را  ندارد.همان موقعی که همه حسرت های دنیا روی هم تلنبار می‌شوند و می‌ماسند توی دلشان.  گرمای 49 درجه، بوی هوای داغ و خشک را می کوباند به صورت که کارگرها یکی پس از دیگری سوار اتوبوس می شوند و روی صندلی‌ها جا می‌گیرند. پلک‌هایشان را روی هم می‌بندند و لابد تمام طول مسیر یک ساعته به خانه‌شان را به حسرت‌ها و نداری‌ها و قسط وام ها و کرایه خانه‌های عقب افتاده‌شان فکر می کنند. هرم داغ آفتاب می پاشد روی شاخ و برگ درخت‌های نخل که سرویس کارگرها نقطه‌ای سیاه می شود در دل کویر.پی نوشت: بنا به درخواست کارگران،در این گزارش از اسامی مستعار استفاده شده است.
(گزارش اصفهان زیبا از کار و زندگی کارگران یک معدن زیرزمینی در استان اصفهان /۲۰ خرداد ۱۳۹۷ - 1397/03/20 (شماره 3217))
سه شنبه, 15 خرداد 1397 13:03
هلال احمر نایین به 30 نفر گرفتار درسیل امدادرسانی کرد
امداد گران جمعیت هلال احمر در پی بارندگی های اخیر به 30 سرنشین 15 دستگاه خودرو گرفتار درسیل امداد رسانی کردند. 
ابراهیم عادل زاده نایینی رئیس جمعیت هلال احمر نایین عصر دوشنبه به ایرنا گفت: در پی بارندگی های شب یکشنبه گذشته در حوزه های آب ریز بالادست روستای نیستانک و جاری شدن سیل در رودخانه بزرگ نایین ، امداد رسانی به 30 سرنشین 15 دستگاه خودرو گرفتار در سیل انجام شد.  وی افزود: به محض اطلاع جمعیت هلال احمر از جاری شدن سیل، 3 تیم امدادی با 3 دستگاه خودروی عملیاتی و 12 نفر از نجاتگران به حالت آماده باش درآمده و در جاده نایین به سهیل و جاده نایین به انارک مستقر و به امدادرسانی پرداختند. 
عادل زاده نایینی افزود : با توجه به شکسته شدن سد خاکی جاده سهیل و سد خاکی کلیزه حجم بسیار زیادی از آب در رودخانه جاری شد که برای ساعاتی تردد در جاده سهیل و جاده انارک را با مشکل مواجه کرد.  وی افزود : با اقدام بموقع نیروهای عملیاتی حاضر در صحنه شامل راهداری، پلیس راه، هلال احمر،شهرداری و مدیریت بحران فرمانداری؛ امداد رسانی به حادثه دیدگان این سیل انجام شد.
(کد خبر: 82934752 (6529568  - تاریخ خبر: 1397/03/15ساعت: 1:30)