امروز: شنبه 02 تیر 1397 برابر با 23 جون 2018

سه شنبه, 17 بهمن 1396 12:51
مدتی قبل، توی میدان نزدیک مسجد حاج محمدرضا، توی سایه کنار ماشینی ایستاده بودم که دوستی پخته و پا به سن گذاشته پیشم آمد. او پس از احوالپرسی گفت که شنیدی ترامپ برای آمدن ایرانی ها به آمریکا چه گفته و اصلاً حالیش نیست که ......... و الان هم می گوید که ...... .
ای کاش چنین شود و چنان شود و از ریاست جمهوری آمریکا این دیوانه را بردارند.

نگاهش می کردم و بدنبال هم از حماقت ها و بی شعوری های ترامپ و دشمنی های او با مردم ایران می گفت. شوخی نمی کرد و خیلی هم جدی و هیجان زده می گفت. 

به او گفتم که ما در انارک خروارها مشکل حل نشده و تلنبار شده داریم.  هر روز داریم پسرفت را می بینیم به گونه ای که حرفهای ترامپ هیچ تاثیری در حل یا دشوار شدن آنها و زندگی من و تو که کوچکترین مشکلمان کوچک شدن انارک بدلیل کمبود دانش آموز و فرار جوانان بیکار و غرق شدن در حاشیه شهرهای بزرگ است، ندارد. آیا در انارک احساس غریبه بودن نمی کنی؟!
اما چنان تبلیغات روی من و تو تاثیر گذاشته که از خود بیخود شده ایم و مشکل یک عده دیگر را مشکل خود پنداشته ایم و مشکل خودمان را که بی پناهی، مدیران بی لیاقت و فساد گسترده است فراموش کرده ایم. حتی فراموش کرده ایم که کس نخارد پشت من جز ناخن انگشت من.

در قدیم که علم نمی توانست به این جور آدمها کمک کند آنها را جنّ زده می گفتند که فکر می شد موجود دیگری در جسم آنان رفته و جنّ رفتار آنان را کنترل می کند. حالا هم عده ای مشکل بی چارگی خود را فراموش و مشکل آنانی را که از فرط نعمت نمی دانند چه کنند را مشکل خود می دانند. وای بر ما "بیخود شدگان"!

ما خود را فراموش کرده ایم و باید به خود آییم. لحظه ای بیندیشید که شاید عامل گرفتاری های ما، خود ما باشیم!

ای خفته ی خواب آلوده این خواب تو چیست؟   /    آگاه نه ای نظاره گر خواب تو کیست؟

ادامه دارد...

یکشنبه, 15 بهمن 1396 10:18
انارک نیوز - هیچوقت ورشکستگی را تجربه نکرده ام اما تا دلت بخواهد شکست را چرا 
یک لحظه به خودت می آیی و متوجه می شوی هیچ چیز سر جایش نیست تو هم سر جای خودت نیستی
کلافه می شوی از فکر 
دست آخر جز خودت یقه هیچکس را نمی توانی بگیری
همه سرنخ ها به خودت می رسد

ناسزا، گریه، نفرین و آخرش دعا
صبح که می شود یا مطمئنی راهت اشتباه نبوده صبوری پیشه می کنی و پیش می روی
یا می دانی جایی مسیر را اشتباه آمده ای باید از اول آغاز کنی.

مهم اینجاست که منتظر هیچکس نمانی 
این قصه نویسنده ای جز خودت ندارد. 
راستی این قصه به اخر نرسیده بدان پایان همه قصه ها شیرین نیست، خیلی به پایان قصه فکر نکن عزیز دل، بلندشو بسم اله
(سینا ایرانپور انارکی - نگارش: جمعه 13 بهمن 1396)
جمعه, 06 بهمن 1396 11:14
هر روز از پنجره تماشاش می کردم 
موهای بلندی داشت
موهاشو با دستش از روی شونه اش می اورد جلو و با دست دیگه اش شونه می کرد
همیشه فقط یک گره به اون تارهای طلایی می زد و شال سبز رنگش را به سر می کشید
ساده بود و بدون آرایش اما ترکیب اون موهایی طلایی در میون اون شال سبز بدجور خواستنیش می کرد
عاشق رنگ سبز بودم و حالا عاشق یه مو طلایی سبز پوش شده بودم
هیچوقت فرصت نشد باش حرف بزنم، فقط از مادر شنیده بودم دانشجوی معماری
هر روز صبح ساعت هفت پشت پنجره منتظر تماشای بستن اون موهای طلایی تو شال سبز بودم
هفت صبح لحظه سبز زندگی من شده بود و من داشتم این فرصت طلایی را از دست می دادم به خودم قول دادم که فردا به جای پشت پنجره دم در برم باش حرف بزنم
صبح زودتر از همیشه بیدار شدم خواستم کت و شلوار بپوشم اما گفتم لیلا ساده پوش بزار منم مثل خودش لباس بپوشم یه شلوار جین با یه پیراهن سبز
دم در ساختمان منتظرش بودم بلاخره در باز شد و آبشار اون موهای طلایی هویدا شد خواستم برم اون طرف خیابون و خودمو بش برسونم که صدای گلوله تو گوش شهر پیچید و یه موتور سوار به سرعت دور شد
دویدم سمت لیلا، دیگه نه شالش سبز بود نه موهاش طلایی، چشم های عسلیش را بستم و با دستای لرزونم دستبند سبزشو باز کردم
الان سال هاست هر روز هفت صبح دست بند سبز می بندم و مطمئنم یه روز همه ما سبز میشیم.
(سینا ایرانپور انارکی / نگارش: ۶ بهمن ۹۶)
پنج شنبه, 05 بهمن 1396 11:22
در فرهنگ عامه پشت سرگذاشتن چلّه‌ها و از آن میان چلّه زمستان به‌عنوان سخت‌ترین هنگام سال (آغاز آن شب چلّه نامیده می‌شود)، با آداب خاصى همراه است. چلّه زمستان به همراه چند موقعیت دیگر (شامل سده، چارچار، سرما پیرزن و...)، عملا تمامى فصل زمستان را می‌پوشاند.
چلّه زمستان در آغاز زمستان، هریك متشكل از دو بخش بزرگ (چهل روز) و كوچك (بیست روز)، از اول دى ماه آغاز می‌شود كه شب قبل از آن، شب چلّه (یلدا)، واجد آیین هاى بسیارى در ایران است. دهم بهمن ماه آخرین "روز چلّه بزرگ" است كه با جشن سده گرامى داشته می‌شود و فردایش "چلّه کوچک" شروع می شود که تا پایان بهمن ماه ادامه می یابد.
دوره برخورد چلّه‌هاى بزرگ و كوچك (به‌عبارت دیگر، روزهاى پایانى چلّه بزرگ و روزهاى نخستین چلّه كوچك) چارچار نامیده می‌شود كه احتمالا مخفف چهارچهار (چهار روز پایانى چلّه بزرگ و چهار روز اول چلّه كوچك) است و در اين هشت روز سردي هوا به آخرين حد خود مي‌رسد؛ چون دو چله در حال مشاجره با هم هستند و به هم گوشه و کنايه مي‌زنند و چله کوچک مي‌گويد اگر من به اندازه تو عمر داشتم همه پيرزن‌هاي کنار اجاق و همه ميش‌هاي لاغر و مريض دنبال گله را از سرما سیاه و کبود، نابود مي‌کردم.
از هفتم بهمن تا 14 بهمن "چارچار" می باشد که معتقد بودند سردترین روزهای زمستان می باشد و پس از آن یعنی 15 بهمن ماه به قول انارکی ها "تیوشک Tivoshk" در می آید و دیگر سرما به اندازه ای نخواهد بود که برف روی زمین بنشیند و به قولی "زمین نفس می کشد"!
نظام گاه‌شمارى مبتنى بر چلّه و اجزاى آن (شامل اهمن و بهمن، چارچار و مانند آن) مجموعه سه ماهیت اسطوره‌اى، گاه‌شمارانه و فرهنگ عامه است. از دید اسطوره‌اى، چلّه و مهم‌ترین تظاهر آیینى آن در دوران گذشته، یعنى سده یا جشن سده، آیین هایى براى تقدیس خورشید بوده‌اند.
ابوریحان بیرونی می‌نویسد: «سده یعنی صد و آن یادگار اردشیر بابکان است و در علت و سبب این جشن گفته‌اند که هرگاه روزها و شب‌ها را جداگانه بشمارند، میان آن و آخر سال عدد صد بدست می‌آید».
یکشنبه, 24 دی 1396 20:23
این مردم از غم و مرگ و فاجعه لذت می برند. کافی است ساختمانی در آتش بسورد، زلزله ای بیاید یا عزیز و عزیزانی جان دهند آن وقت به سرعت همگی برای تسلیت و لباس سیاه و سوگنامه نویسی از یکدیگر پیشی می گیرند.
یک سوال از شما بزرگواران دارم کدامتان پس از آن همه آه و فغان که پس از حادثه‌ پلاسکو سر دادید پیگیر بررسی علل حادثه و توبیخ مقصران شدید؟
پس از حادثه‌ زلزله کرمانشاه کدامتان سازندگان ساختمان های غیر ایمن را پای میز محاکمه کشاندید؟
از این حوادث در این سال ها فراوان داشته ایم کدامیک را پیگیری کرده اید؟
برای کدام حادثه اعتراض و اعتصاب و راهپیمایی کرده اید؟

تنها حرکت ما ایرانی ها در قبال مصیبت ها سوگواری یا جوک ساختن است و بس.
اصل حادثه همیشه پشت این ساده اندیشی مبتنی بر احساس فراموش می شود و هیچگاه از بروز حادثه بعدی پیشگیری به عمل نمی آید.
مقصران هرگز معرفی و مورد محاکمه قرار نمی گیرند و این روایت غمگین تا زنده ایم ادامه دارد.

لطفاً به جای تسلیت ها و جوک های بیهوده کمی آگاهانه و با درایت مسئولان را مورد بازخواست قرار دهید و با بروز احساسات این فاجعه ها را به فراموش خانه ذهن نسپارید.
عزیزانی که در حادثه کشتی نفت کش(سانچی) جان باختند و بازماندگان آنها محتاج تسلیت من و شما نیستند تردید نداشته باشید که اگر داستان به تسلیت ختم شود باز هم این حادثه تکرار خواهد شد.
لطفاً به این دور باطل خاتمه دهید هنوز پلاسکو های فراوانی در تهران وجود دارند و خانه های بسیاری با اندک لرزشی فرو خواهند ریخت.
(سینا ایرانپور انارکی / 24 دی ماه 1396)
دوشنبه, 18 دی 1396 16:15

گاهی به خودم می گم کاش مثل خیلی از همکلاسی‌های دوران مدرسه تو هم به مدرک دیپلم رضایت داده بودی و بعدم سربازی و نهایت به جا هم به عنوان کارگر یا کارمند مشغول به کار می‌شدی؛ اینجوری امروز آرامش بیشتری داشتی و شاید ثبات بیشتری.
ترسیدی که بی‌سواد بمونی و دوست داشتی نویسنده بشی؛ دانشگاه رفتی و به لیسانس هم قناعت نکردی و فوق‌لیسانست هم گرفتی.
کاش باز کوتاه می اومدی سینا کاش لااقل دنبال کتاب خوندن و فکر کردن و نوشتن نمی رفتی.
چی شد نتیجه این همه خوندن و نوشتن و فکر مشغولی‌های ناتمام؟!
گاهی واقعاً از دانسته‌های خودم پشیمون میشم.
گاهی از اینکه زود به دروغ آدما به ریاکاریشون پی می برم بدم می یاد.
گاهی چنان از درد آدما دلم به درد می یاد که به خودم می گم کاش یکم نفهم بودی.
گاهی اینقدر دیگران را می‌فهمم که خودم رو دیگه درک نمی‌کنم.
 گاهی این‌قدر خودم رو نمی‌فهمم که از نفهمی خودم به خدا پناه می‌برم.
غم دانستن بدجور مضطربم می کنه و پشیمون میشم از دانایی خودم و عذاب می‌کشم از ناتوانی خودم.
خدایا ما را از دانایی خود پشیمان نکن و به نادانی خود وامگذار.
(سینا ایرانپور انارکی / پنجشنبه 14 دی‌ماه 1396)

چهارشنبه, 13 دی 1396 13:01
زمستان 1357 هوا چندان سرد نبود و یکی از شعارهای مردم برای انقلاب "به کوری چشم شاه، زمستون هم بهاره" بود.
برای گرفتن نفت مردم اجباراً توی صف می رفتند و پیت های بیست لیتریشون را به ردیف می گذاشتند و از تظاهرات روزها و شب های قبل و امروز و شب پیش رو می گفتند. معمولاً پیرمردها و پیرزنان در صف می ایستادند.
من هم که نوجوانی لاغر بودم با پدرم در این بین بودیم که یکی رو به پدرم کرد و با اشاره به من گفت: از ما که گذشت اما برا این بچه ها خوب می شه.
یادش به خیر، چه دورانی داشتیم! در کف کوچه و خیابان چه گذشت و چه می گذرد.
پنج شنبه, 07 دی 1396 21:51

درود بر همشهریان گرامی و فرهیخته و تک تک اهالی محترم و نجیب انارک و چوپانان
مطلبی که عنوان می شود گزارشی میدانی از معدن نخلک است که بواسطه اینکه تک تک همشریان در گذشته های دور و نزدیک خاطرات و دلبستگیهایی نسبت به آن دارند می تواند مورد توجه و حساسیت و کنش در خور نسبت به آن واقع شود.
هدف از این گزارش آگاهی افکار عمومی مردم منطقه از اتفاقات واقع شده در معدن نخلک میباشد امید که تک تک شما گرامیان نسبت به آن حساسیت داشته باشید و به کمک هم بتوانیم چاره ای برای جلوگیری از خسارت بیشتر بیاندیشیم.
همانگونه که مستحضرید نخلک از حدود یک سال پیش به بخش خصوصی واگذار شده و شرکت کیمیا گوهران به عنوان شرکت سرمایه گذار در آنجا مشغول به کار و فعالیت میباشد و تاکنون با احداث کارخانه جدید توانسته تولید خود را به دو برابر ارتقا دهد ولی در زمینه کار معدنی و استخراج محدود شده به طبقات و رگه های معدنی که پیشتر کار شده بود یعنی از عمق 125 تا 200 متری زیر زمین و کار در افق 240 متری معدن که آینده نخلک بر آن بنا شده بود عملا متوف شده و به جای آن در حال کار های اکتشافی و گمانه زنی های جدید در مناطق دیگر هستند که خود به معضلی برای نخلک تبدیل شده که مورد بحث این گزارش میباشد.
همانگونه که همه شما میدانید معدن نخلک دارای پیشینه چندین هزار ساله است و یکی از مناطقی ست که بشر برای نخستین بار پی به شناسایی و استخراج و فراوری مواد معدنی برده و هم اکنون در جای جای کوه های نخلک آثار کندو کاو پیشینیانمان را در دوره های مختلف به وضوح میتوان مشاهده کرد و آثار و بناهای تاریخی مانند قلعه بزرگ و چهار طاقی نخلک همچنان استوار و پایدار باقی مانده است.ولی از این جهت که کار تحقیقاتی و باستانشناسی زیادی در این منطقه صورت نگرفته از پیشینه تمدنی و عمده فعالیتهای معدنی این منطقه اطلاعات چندانی در دست نیست و رازهای سر به مهر و وقایع تاریخی آن همچنان در زیر خروارها خاک مدفون شده است که چنانچه روزی همتی برای کاوش علمی در این منطقه صورت گیرد چه بسا که شاهد شناسایی تمدنی بس عظیم باشیم.

ولی بحث ما از اینجا آغاز میگردد که شرکت یاد شده در پی کارهای اکتشافی و حفاریهای معدنی درست در منطقه باستانی و تاریخی اقدام به این کار کرده و با برداشت دپوی خاکهای حفاری شده قدیمی و محو آثار تمدنی که هر کدامشان میتوانند گوشه ای از رازهای تاریخی کشورمان و این منطقه را بازگو کنند وصدمه جبران ناپذیری به بناهای چند هزار ساله وارد کنند.
چنانچه هر یک از شما از منطقه بازدید کنید و یا از پرسنل نخلک جویا شوید خواهید دید که چگونه به جان منطقه تاریخی نخلک افتاده اند و با بیل مکانیکی و لودر و دیگر ماشین آلات اقدام به جمع آوری خاک و احداث جاده و دخل و تصرف در محوطه و حریم درجه یک قلعه و چهار طاقی باستانی نخلک که ثبت ملی نیز شده است کرده اند و چنانچه تصمیم عاجلی در این رابطه گرفته نشود چه بسا به زودی صدمات جبران ناپذیری را شاهد خواهیم بود و آگاهی از گذشته تاریخی خود را برای همیشه از دست خواهیم داد و از طرفی با از دست دادن میراث تاریخی خود و نابودی آثار باستانی باقی مانده به جهت رفت و آمد ماشین آلات سنگین و برداشت بی رویه خاک آن منطقه قطب گردشگری خود را هم از دست خواهیم داد که در آینده پس از پایان کار معدنی میتوانست بزرگترین منبع درآمد منطقه باشد.
در این راستا و تلاش برای جلوگیری از این اقدام، پیشتر این مسئله با میراث فرهنگی استان نیز در میان گذاشته شد و میراث با اعزام کارشناسی جهت بازدید و تنها با اقدام به تذکر شفاهی آن هم به گروه نظارت که از سوی دولت ناظر به کار پیمانکار است کار دیگری صورت نداد و پس از آن ته تنها فعالیتها متوقف نشد بلکه سرعت کار نیز افزوده شد.
از این رو از تک تک همشهریان گرامی خواهشمندم هر کدام با توجه به نفوذ و گستره فعالیت خود و تاثیر گذاری در این جریان هر اقدامی هر چند کوچک که میتوانند در این زمینه انجام دهند تا جلو این اقدام شوم و ویرانگر گرفته شود و یا در نهایت با استفاده از فراخوان عمومی اعتراضی صدای خودمان را به گوش مسئولین و کارفرمایان برسانیم.
در پایان تعدادی عکس از منطقه مورد نظر جهت مشاهده دوستان و دیدن آنچه در محوطه در حال انجام است ارسال میگردد. امید که مفید واقع گردد و یاری رسی یافت شود.
با سپاس از شما همشهریان گرامی