امروز: شنبه 02 تیر 1397 برابر با 23 جون 2018

جمعه, 18 اسفند 1396 18:39
می گن پسرهای امروزی بی مسئولیت شدن، می گن دیگه مرد تو جامعه نداریم، می گن کسی مسئولیت قبول نمی کنه. این عبارت ها را فراوان می شنویم و دیگر باور کرده ایم که واقعیت همین هست و بس!
- دقت کرده اید همیشه حسرت به دل گذشته هستیم.
- روزگاری یک‌زن وقتی به عقد یک مرد در می آمد تحت هر شرایطی خود را متعهد به مرد و زندگی خود می دانست و با بی پولی و بی غذایی و حتی اعتیاد یک مرد کنار می آمد تا زندگی پایدار بماند.
- روزگاری یک مرد با یک شغل و چند ماه حقوق قادر به خرید اتوموبیل و خانه بود و حتی برای آینده فرزندان خود نیز سرمایه فراهم می کرد.
- روزگاری ساختن مهمترین مسئولیت هر ایرانی بود و تعهد به حفظ خانواده مهمترین دغدغه هر ایرانی.
- روزگاری خیانت و روابط متعدد با جنس مخالف یک فاجعه انسانی بود.
- اما اکنون روزگاری است که دغدغه ای مهمتر از خودخواهی و نیازهای شخصی برای هر ایرانی وجود ندارد.
- روزگاری که یک مرد حتی اصراری بر مرد بودن خود ندارد، مردی که اگر خانه و درآمدش از کیسه پدر نیست به سختی مخارج خود را تامین می کند آن هم اگر شاغل باشد.
روزگاری که ازدواج کالای لوکس به شمار می رود و دختر و پسر پای میز معامله می نشینند نه سفره عقد.
- روزگاری که به یک جمله بالای چشم تو ابروست خانواده از هم می پاشد و تعهد معنایی ندارد.
- روزگاری که همه در جستجوی کسی هستند که مسئولیت زندگی خود را به دوش او بیاندازند.
- روزگاری که برخی چشم ها فریفته چشم و ابرو و چشم های دیگر فریفته دور بازو و مارک اتومبیل است.
- روزگاری که تعهد یک شوخی به تمام معناست.
روزگاری که در خراب کردن و فرو ریختن متخصص شده ایم و حوصله ای برای ساختن نداریم.
- روزگاری که مسئولان یک جامعه به جای مسئولیت پذیری و حل مشکلات آنها را حواله به آینده می دهند.
- روزگاری که در فرار از مسئولیت از یکدیگر سبقت می گیریم.
- روزگار بچه مایه دارها، روزگار ژن خاص، روزگار ازدواج سفید، روزگار تنوع طلبی، روزگار آشفتگی، سردرگمی روزگار ادم های امروز ماست.
- کاش در گذشته می ماندیم؛ نه دینی برایمان مانده و نه ایمانی، انسانیت را جایی از تاریخ به جا گذاشته ایم. 
(سینا ایرانپور انارکی - جمعه: ۱۸ اسفند۹۶)
دوشنبه, 14 اسفند 1396 12:43
چین تهدید جمعیت بیش از یک میلیاردی خود را به فرصتی برای رشد اقتصادی تبدیل کرد و اکنون تمام معادلات اقتصادی جهان به این کشور وابسته است.

همچنین کشورهای اروپایی از جمله منطقه اسکاندیناوی و همچنین کانادا سال هاست از جمعیت رو به پیری و کمبود نیروی انسانی رنج می برند و به صورت هدفمند دانشجو و نیروی انسانی جذب می کنند تا روند توسعه در آنها متوقف نشود. 
اما کشور ایران که چند هزار نفر جوان را در طی وقایع انقلاب اسلامی و هشت سال جنگ به خاک سپرده است و هر سال نیز هزاران نفر را به دلیل تصادفات جاده ای روانه قبرستان می کند در اداره هشتاد میلیون جمعیت درمانده شده است!!!

از ابتدای انقلاب هیچ کدام از مشکلات ساختاری کشور حل نشده است و مسئولان بی مسئولیت یکی پس از دیگری به جای اقدامات ساختاری، حل مشکلات را حواله به آینده داده اند.

کارکرد آمار، اقتصاد و مدیریت در این کشور فقط طعنه و کنایه به گذشته است و بس. آخرین راهبرد مدیریت کلان کشور هم که دم از تدبیر و امید می زد برای دلخوشی جوانان هم نمونه ای از تدبیر در مدیریت را به نمایش نگذاشت که حداقل در یک زمینه امیدوار باقی بمانیم.

در عرصه بین الملل تجربه به دست آوردیم که ما زبان دنیا را نمی فهمیم حتی اگر برجام در دستمان باشد؛ در عرصه اقتصاد نه نظام پولی و بانکی اصلاح شد و نه محیط کسب و کار تسهیل گردید.

از سیاست و دیپلماسی عمومی هم حرفی نزنیم بهتر است چرا که دغدغه ما پس از سال ها ادعای دموکراسی در حجاب بر سر نیزه رفته دختران، ورزشگاه های بدون زنان و فیلترینگ شبکه های مجازی خلاصه شده است.

راستش را بخواهید مطمئنم عیب از ما دهه شصتی هاست. بی موقع به دنیا آمدیم آخر قرار بود جنگ حالاها حالاها ادامه یابد و ما نیز در جمع شهدا باشیم اما افسوس که آتش بس را پذیرفتند بدون آنکه به عاقبت ما فکر کنند.

شیر خشک را از ما دریغ کردند تا از همان ابتدای تولد عقده ای شویم اما چه سودها که عاید واردکنندگان شیر خشک و وسایل کودکان که نکردیم. 
مدرسه هایمان اینقدر شلوغ بود که از درس هیچ نفهمیدیم اما در عوض خوب پول به جیب متولیان مدارس غیر انتفاعی کردیم.

اگر دهه شصتی ها نبودند که پشت کنکور اشک بریزند و آینده را بدون تحصیل سیاه متصور بشوند چگونه متولیان دانشگاه آزاد و پیام نور کاسبی می کردند؟

ما دهه شصتی ها برای کارفرمایان هم نعمت بودیم تعدادمان اینقدر زیاد بود که هیچ کارفرمایی نیازی به حفظ ما نداشت. کمترین حقوق و مزایا را دریافت کردیم و از سنوات و بیمه و عیدی هم محروم بودیم تا کارفرماها گردنشان کلفت تر شود و هر موقع که اعتراضی داشتیم گفتند خوش آمدید چیزی که زیاد است دهه شصتی بیکار و الاف.

ما دهه شصتی ها اشتباهی هستیم، اشتباه به دنیا آمدیم اشتباه ادامه دادیم اما مطمئنم از وجود ما کیسه های فراوانی پر از پول شد. 
ما اضافه هستیم همچنان، چون آمار دولت را خراب کرده ایم چون دولت مردان ما هر چه کار می کنند پاسخگوی تعداد دهه شصتی ها نیست. 
ما اضافه هستیم چون دیگر شیر خشک و مدرسه و دانشگاه و ... نمی خواهیم که جیب یک عده را پر از پول کنیم. ما شغل می خواهیم، درآمد می خواهیم بیمه و آینده می خواهیم و اینها همه زیان است و برای مسئولان خرج دارد.

این دهه شصتی ها هر چه سنشان بیشتر شود هزینه هایشان هم بیشتر می شود. بیمه بیکاری، هزینه های درمانی و بازنشستگی ما دهه شصتی ها نمی گذارد عده ای بیش از این کاسبی کنند.

دولت عزیز و مسئولان گرامی ما دهه شصتی ها خودمان پذیرفته ایم که یا باید برویم یا بمیریم لطفاً اگر نمی توانید جنگ دیگری را آغاز کنید و ما را به قتلگاه بفرستید یک گور دسته جمعی همه ما را مهمان کنید و از این مرگ تدریجی نجاتمان دهید.

لطفاً اندیشه افزایش جمعیت شیعه هم به فراموشی بسپارید اجازه بدهید همین دهه شصتی ها عبرت تاریخی برای تمام دوران این مملکت باشند.
(سینا ایرانپور انارکی / دوشنبه ۱۴ اسفند ۱۳۹۶)

شنبه, 12 اسفند 1396 21:46
انارک نیوز - مدتی است "چالش نه به سبزه عید" دست به دست می گردد و از ایرانیان می خواهد به جای سبزه ها از نهال استفاده کنید و در روز سیزده بدر آنرا در طبیعت بکارید. اگر 5% از مردم ایران به جای سبزه نهال بکارند از هدر شدن 400 تن غلات و حبوبات جلوگیری می شود و جنگلی با 4 میلیون درخت خواهیم داشت.
کار به ظاهر پسندیده ای است اما پیشنهاد می کنم رسوم جشن نوروز را مانند گذشتگان که هزاران سال است پیشینه دارد به جا آورید. این رسوم از تاریخ ما ریشه گرفته و بی شک بجا نیاوردن آن، صدمه اش به فرهنگ تاریخی ما بیش از صرفه اقتصادی آن می باشد که آرزوی برخی می باشد.
بی شک با این بی بند و باری های اقتصادی و اسرافها که در تک تک روزهای سال می بینیم کاشت سبزه سفره هفت سین یکی از آخرین مشکلاتی است که باید به آن بیندیشیم. شکر خدا در این دوره گل و بلبل بهتر است سبزه را قربانی این جنگل که در ذهن گروهی خوش اندیش در حال رشد است نفرمایید و نوروز را مانند گذشته به جا آوریم.
قبلاً هم از تاوانی که نوروز برای این کشور دارد و تعطیلی چند روزه آن چه صدمه ای به اقتصاد این مملکت می زند بسیار شنیده ایم پس بیایید جشن نوروز را آنطور که شایسته و بایسته آن است به جا آوریم و اندیشه خود را برای هرچه با شکوهتر برگزار کردن آن بگذاریم. اگر هم می خواهیم برای اقتصاد چاره ای بیندیشیم نقطه آغاز آنرا به نوروز و هفت سین گره نزنیم.
شاد باشید و روزگار سخت را به کام خود شیرین نمایید.
پنج شنبه, 03 اسفند 1396 11:26
انارک نیوزانارک نیوز - حدود 9 و ربع امروز 3 اسفند ماه 96 در آشپزخانه منزل خانم طاهره مهدوی حادثه آتش سوزی رخ داد. 
در این حادثه که بر اثر نشت کپسول ایران گاز در آشپزخانه رخ داد به خانم مهدوی و آقای پاکروان که در بیرون آن محل بودند آسیب چندانی وارد نشد. هرچند آثار سوختگی سطحی بر روی پاهای خانم مهدوی مشاهده شد. شدت انفجار به حدی بود که ار چندصد متر دورتر شنیده شده بود.
خوشبختانه با ورود آتش نشانی آتش خاموش و کپسوب به حیاط انتقال داده شد و خانم مهدوی نیز برای پانسمان به اورژانس انتقال داده شد.
متأسفانه نشتی گاز در کپسولها به دفعات مشاهده شده که معمولاً با تعویض واشر آن، مشکل حل می شود ولی این کار برای خانم ها و آقایان کهنسال چندان ساده نیست و در مواردی بعد ار این تعویض بایستی رگولاتور گاز را با سیم به کپسول بست.
این بار آسیب جسمانی کم ولی آسیب منزل برای این خانم کم درآمد دردناک است و چون شکر خدا به آسیب جسمانی شدیدی منجر نشده می گوییم به خیر گذشت اما اگر در همان اتاق می بود یا  در آشپزخانه می بود نتیجه این انفجار کاملاً تغییر می کرد.
حال سوال اساسی این است که این بار به خیر گذشت ولی آیا دفعه دیگر هم این چنین خواهد بود؟ تا کی بایستی کپسول معیوب و دارای نشتی تحویل شود به این امید که مصرف کننده خود مشکل نشتی را حل نماید؟ آیا ایران گاز مسئولیتی در این مورد ندارد؟
چهارشنبه, 02 اسفند 1396 17:14
به دنبال کارآفرینی در انارکیم اما حتی بک بار از یکی از مسئولین شنیده نشده بگوید در پنج کیلومتری انارک به سمت نایین، سوله ای صنعتی و بزرگ با قابلیت نصب جراثقال سقفی و کلی فونداسیون و خشت و ساختمانی مسکونی و جاده ای عریض وجود دارد که سالها است آنجا افتاده ولی چرا تکمیل نمی شود؟

معلوم است یک شیر پاک خورده ای با کمک همین مردمی که توی کوچه و خیابان های انارک آنان را می بینیم پروژه آجر را رقم زده است. همین مردم کهنسالی که تقریباً همه بازنشسته اند و حقوق بخور و نمیری دارند ولی به صد تا از آنهایی که پول تو جیبی فرزندشان بیش از مستمری اینان است و نه تنها در جلسات با مدیران اشاره ای به آن نکرده اند  بلکه سنگ هم انداختند! می ارزند.
بگذریم! اما بخاطر خلف وعده سازمان آب دارند آنرا از فلانی و مردمی که امیدشان به اتمام آن بود را دارند می گیرند تا به دولت منتقل شود. چون زمین از دولت بوده و این بنده خدا به اجبار پروژه را رها کرده و فریادش را مسئولین که بارها به هریک از آنها مراجعه شده و بجای یاری او را به دیگری و در انتها به او که خود، این خرابکاری را کرده محول کرده اند، نمی شنوند. روزی اشک گرم او و آه سرد مردم دامان آنان را هم خواهد گرفت.

یک ریال وام نگرفته اما باید از او بگیرند تا روزی روزگاری شاید چندرغاز از پولش را  که هر روز از دیروزش بی ارزشتر می شود را بدهند. عجب روزگاری است!
گنه کرد در بلخ آهنگری   /    به شوشنر زدند گردن مسگری

بارها وکیل و معاون وزیر و فرماندار و ... از کنار آن رد شده اند و لابد خوش بینانه فکر کرده اند این هم وام را گرفته و خورده و فرار کرده! و گرنه انتظار می رفت یکی از آنان او را صدا می زد و مشکل بر زمین ماندن پروژه را می پرسید. هرچند الحمدا... این همه کارآفرین در انارک داریم و حرفزن که اینان را دعوت می کنند و از پیشرفتها و خرجهایی که کرده اند می گویند . آنان ممکن است پیش خود فکر کنند که اگر مشکلی بود که این همشهریان انارک دوست کاسب گرامی ناگزیر به آن اشاره می کردند.

فریاد اگر فریاد من و گوش اگر گوش تو، البته آنچه به جایی نرسد فریاد است. باکی نیست روزی دادم را از دادرس بی پناهان خواهم گرفت.
دوشنبه, 30 بهمن 1396 20:52
انارک نیوز همدردی و همبستگی خود را با بازماندگان حادثه هوایی تهران - یاسوج که دیروز صبح  یکشنبه 29 بهمن ماه 1396 از صفحه رادار ناپدید شد ابراز می کند.
بی شک تمامی ملت ایران در این حادثه داغدارند و از شنیدن آن و حوادث دیگر ریلی، جاده ای، هوایی، آبی، آتش سوزی، زمین لرزه و ... که به دفعات رخ داده و می دهد متأثر هستند.
اما تأسف خود را از وجود مدیران بی لیاقت که هنوز لاشه هواپیما را پیدا نکرده فاتحه تمامی مسافرین و خدمه پرواز را خوانده اند و شاید خوشحالند که اینان بیمه حوادث می باشند و اظهار نظر های مشابه و ناچار از گیجی و سردرگمی و بی عرضگی دارند و خواهند داشت اعلام می کنیم.
تا پرسشگر نباشیم که چرا ار دست رفتگان ما در چنین حوادثی چندین برابر استانداردهای جهانی است و پس از چندین روز فراموش کنیم چرا چنین شده است و در سطح مدیران تغییری حاصل نشود و بی منطقی "کی کی بود من نبودم و یا من نبودم دستم بود تقصیر آستینم بود" حاکم باشد و در گفتن تسلیت از یکدیگر پیشی بگیریم اما پاسخگویی را ناچیز شماریم بایستی منتظر حادثه بعدی باشیم.
تا علل حوادث را نیابیم و آنرا قضا و قدر بدانیم و یا مردم را در روشن کردن دلایل آن نامحرم بدانند، در روی همین پاشنه خواهد چرخید و تنها چیزی که ارزش نخواهد داشت جان هایی است که بر اثر بی مبالاتی مدیران بی دانش و بی مسئولیت از دست خواهد رفت.
پیشاپیش حوادث متعدد بعدی را که در صورت بررسی حوادث قبلی قابل پیشگیری است را به کلیه هموطنان گرامی تسلیت می گوییم! یاد و خاطره مان زنده باد!
یکشنبه, 29 بهمن 1396 18:09

زمین ناامن 
آسمان ناامن
دریا ناامن

از قرار تن ایرانی فقط زیر خاک امنیت دارد و بس 
اینجا حادثه ها از سر تقدیر نیست 
کسی در اندیشه تدبیر نیست

(سینا ایرانپور انارکی / حادثه‌ی سقوط هواپیمای تهران-یاسوج)

یکشنبه, 22 بهمن 1396 12:01
چند شب پیش هنگام تلگرام گردی در یکی از گروه ها دیدم دوستی با شور و شوق بسیار، ایده ای عجیب و پرهزینه با کارآفرینی ناچیز آنهم برای زمانی کوتاه در سال برای اشتغال زایی در انارک داده بود. چیزی در حد "والیبال ساحلی". که نه در کوتاه مدت و نه حتی درازمدت جواب نیاز بیکاری جوانان را نمی دهد و  راستش را بخواهید مخم هنگ کرد.
مانند دیگر گفت و گوها دوستانی به حمایت از این طرح رؤبایی و برخی به انتقاد پرداخته بودند که فقط سود مطرح کردن این ایده همین حرف ها و تمرین گوش کردن به حرف یکدیگر بود. پیش خود گفتم چرا عجیب و غریب شده ایم و راه های ساده کارآفرینی  را کنار گذاشته ایم.

شاید از خود بریده ایم و برای فرافکنی و رفع مسئولیت خود، ذهنمان بیش از حد لزوم پیچیده شده است! و ما ساده اندیشان همچون دیگر مردم باید به گونه ای دیگر بیندیشیم. و جالب است اجرای درخواست را به شهردار و شورای شهر هم داده بود که ربطش را به آنان اصلاً تشخیص ندادم.

همشهریان گرامی، حوض هرقدر بزرگ، تمیز و کاشیکاری شده باشد و زیبا بنظر برسد تا موقعی که ماهی در آن نباشد،  لطفی ندارد. انارک بدون جولان جوانان راه به جایی نمی برد.

اینجا را کاهگل کنید، آنجا را ایزوگام نمایید، مطرب بیاورید، دنبال این و آن راه بیفتید، جلسه میوه و شیرینی و موزخوران بگذارید. هم را تأیید و به به و چهچه کنید، بیابان را برای رضای خدا! شخم بزنید اما تا کار برای انارکی و انارک نشینان نباشد جوانان بر نمی گردند و کهنسالان جای جوانان که نیروی محرکه اقتصادی جامعه می باشند را پر نمی کنند. دو صد گفته چون نیم کردار نیست.
حوانان که بیایند رونق یه انارک بر می گردد، مدارس دوباره پر از خنده و شادی دانش آموزان می گردد. فروشگاه ها پر از مشتری و پدران و مادران ما راضی از مشاهده شهری که روزی مالامال از کارگران خارجی و داخلی بود.

بهتر است به خود آییم، شاید فردا خیلی دیر باشد!