امروز: شنبه 02 تیر 1397 برابر با 23 جون 2018

یکشنبه, 13 خرداد 1397 18:47
مدیر جهاد کشاورزی نایین از آغاز برداشت مکانیزه گندم از سطح 300 هکتار از اراضی شهرستان خبر داد. 
احمدرضا باقریان در گفتگو اختصاصی با خبرنگار  گروه استان های باشگاه خبرنگاران جوان از اصفهان، گفت : برداشت مکانیزه گندم از سطح 300 هکتار از اراضی شهرستان از  اراضی دهستان چوپانان و دق سرخ انارک با استفاده از سه دستگاه کمباین مهاجر آغاز شد.  وی افزود : پیش بینی می شود از این سطح مقدار 1200 تن گندم عاید کشاورزان  شود.
مدیر جهاد کشاورزی نایین  نرخ خرید تضمینی گندم را  هر کیلو 13000 ریال عنوان کرد .
باقریان بیان نمود: گندم تولیدی این شهرستان بدلیل کیفیت خوب نانوایی هر ساله توسط کارخانه آرد هرند به آرد تبدیل و در سطح استان توزیع می شود.  وی افزود : در سال زراعی جاری مقدار ده تن بذر گندم رقم سیوند که با شرایط آب و هوایی و اقلیمی شهرستان سازگاری دارد و از عملکرد مطلوبی نیز برخوردار است بین کشاورزان شهرستان توزیع شده است. باقریان در پایان گفت : به دلیل شرایط خشکسالی چند ساله حاکم بر شهرستان و تاثیر سوء آن بر روی منابع آبی و همچنین تغییر الگوی کشت به سمت توسعه باغات پسته بویژه در اراضی دهستان چوپانان و مزارع دق سرخ انارک از سطح زیرکشت این محصول بمیزان 30 درصد کاسته شده است.
(کد خبر: ۶۵۵۴۳۴۵ /۱۳ خرداد ۱۳۹۷ - ۱۸:۱۳)
شنبه, 12 خرداد 1397 17:55
جنگنده F7 در حوالی شهرستان نائین سقوط کرد 
پیش از ظهر امروز هواپیمای F7 نیروی هوایی ارتش که از پایگاه هشتم شکاری اصفهان به پرواز درآمده بود، در پرواز آموزشی دچار حادثه شد و سقوط کرد. 
یک فروند هواپیمای F7 که با دو نفر سرنشین ساعت 9:15 دقیقه صبح امروز از پایگاه هشتم شکاری اصفهان برای پرواز آموزشی برخاسته بود ساعت 9:58 دقیقه دچار حادثه شد و در حوالی شهرستان نائین سقوط کرد. این هواپیما که خلبان و کمک‌خلبان آن خوشبختانه با پرش از سانحه نجات یافتند در 40 کیلومتری نائین در حوالی روستای کِجان با کوه برخورد کرده و منهدم شده است.
بر اساس اعلام منابع آگاه مقصد این هواپیما میدان تیر انارک بوده و به دلیل اینکه منطقه برخورد غیرمسکونی بوده و با توجه به نجات جان سرنشینان حادثه تلفات جانی نداشته است.
بر اساس مشاهدات میدانی خبرنگاران این حادثه ناشی از نقص فنی در این پرواز صورت پذیرفته است.
(منبع: فارس /  12 خرداد 1397 - 14:33)
پنج شنبه, 10 خرداد 1397 13:18
سه شنبه, 08 خرداد 1397 10:30
حجت الاسلام و المسلمین اکبر حمید زاده گیوی از خطيبان مشهور پس از يك دوره طولانى بيمارى درگذشت. وى كه از مبارزان دوران پهلوى بود پس از انقلاب به عنوان نماينده مردم بويين زهرا و آوج انتخاب شده بود. 
زندگینامه حجت الاسلام و المسلمین اکبر حمید زاده گیوی: 
متولد1327، شهرستان خلخال . دروس ابتدائی را در دبستان حافظ زادگاه خودش پشت سر گذاشت و پس از مهاجرت به تهران دوره متوسطه را دردبیرستان نوبختی آغاز کرد و هم زمان به خواندن ادبیات عرب در حوزه علمیه شاه چراغی مشغول شد، از محضر اساتید بزرگواری استفاده کرد و به دلیل بر خورداری از استعداد بالا سریعا مراحل رشد را طی کرد و توسط مرحوم اقا میرزا علی اصغر هرندی و مرحوم اقای فلسفی به موسسه علمی یکی از مراجع بزرگوار وقت معرفی و مشغول تحصیل شد، در پانزده خرداد سال پنجاه دستگیر و پس ازدو ماه بازداشت در ساواک قم برای سربازی به کازرون اعزام شد و از انجا به تایباد تبعید شد، در جریان فوت سپهبد ضرغام، که فرمانده ژاندرمری وقت بود، توسط سرهنگ شرفی رئیس ساواک تایباد وادار به سخنرانی شد، که به دلیل انجام وظیفه دستگیر و به بازداشتگاه ناحیه ژاندرمری مشهد منتقل شد، که پس از دو ماه باز داشت، به تایباد بر گردانده شد.
پس از سپری شدن این دوران تصمیم گرفت در مشهد بماند و از اساتید مشهد استفاده کند، و در عین حال ارتباط بسیار نزدیکی با تهران، قم و محافل سخنرانی داشت، در دماوند پس از یک سخنرانی دستگیر و به پنج سال زندان محکوم شد ,حدود بیست و شش ماه در زندان اوین و قصر زندانی بود، پس از آزادی، در مجلس چهلم شهدای تبریز سخنرانی و پس از آن دستگیر و به کمیته مشترک ضد خرابکاری انتقال داده شد، و پس از مدتی به نقده تبعید شد، پس از روی کار آمدن شریف امامی سخنرانی و دستگیر شد، مدتی در زندان نقده و با تظاهرات مردم، که آزادی ایشان را می خواستند به زندان ارومیه انتقال دادند و از انجا به انارک نائین تبعید کردند که تا پیروزی انقلاب به طول انجامید.

آثار:
سی گفتار راه تربیت، پدیدآورنده اکبر حمیدزاده گیوی تاریخ نشر ۱۳۹۰ ناشر چاپ و نشر عروج
تدبیر و سیاست در نهج‌البلاغه حجت‌الاسلام والمسلمین دکتر اکبر حمیدزاده
مجموعه ۱۲ جلدی شرحی بر نهج البلاغه نوشته حجت‌الاسلام اکبر حمیدزاده
(نوانديش / 
کد خبر: ۷۵۶۲۰ / 
تاریخ انتشار: ۰۸ خرداد ۱۳۹۷ - ۰۴:۱۶)
پنج شنبه, 03 خرداد 1397 14:30
انارک نیوز - از تیرماه 1390 به بعد زمان به سرعت به زیان کارخانه آجر آژند می گذشت. با توجه به آماده بودن سوله های صنعتی، سالن تولید با امکان نصب جراثقال سقفی و انبارها، فونداسیون های ماشین آلات و سیلوها، سالن برق، ساختمان اداری و مسکونی، بیش از صد و سی هزار خشت آماده برای ساخت کوره، معدن خاک رس و پیش پرداخت خرید ماشین آلات هر روز دیرتر شروع به کار کردنش زیان به حساب می آمد.
زمان انجام این پروژه از شروع تا پایانش سه سال در نظر گرفته شده بود و به همین دلیل جزو کارخانه های زود بازده بود. بوروکراسی اداری برای دادن مجوزهای دولتی توجهی به زمان انجام آن نداشت. هرچند وقتی موضوع طولانی شدن زمان ساخت را پیش کشید و از آن برای فسخ قرارداد اجاره زمین استفاده کرد به هیچوجه مسئله تعهد تأمین مطمئن آب آنرا که بر عهده اداره آب بود را نپذیرفت . کارآفرین در انارک با مردم سرتاپا امیدوار تنها بود.
بهره برداری از این کارخانه می توانست باعث اشتغال مستقیم حداقل چهل نفر و بطور غیرمستقیم همین تعداد نفر و با در نظر گرفتن هر خانوار چهار نفر، بهره مند شدن حداقل سیصد نفر از قشر کم درآمد گردد.

از سرمایه گذاری مردم انارک هم شش ماه می گذشت و اگر وام را می دادند با توجه به پیش پرداخت خرید ماشین آلات که انجام شده و موعد تحویل آنها فرا رسیده بود در مدت سه ماه نصب و همزمان ساخت کوره شروع می شد. یک ماه پس از آن تست و راه اندازی بود.
اواخر بهار سال 91 ادامه پروژه با توجه به گرانی و تورم غیراقتصادی شد و بنظر می رسید عاجزانه با دست خالی بی نتیجه بر درب بسته می کوبیم و اراده ای جدی جمعی برای کم کردن معضل بیکاری با رفع محرومیت از این منطقه نیست. انارک همچنان محروم باقی می ماند. 
دی ماه 91 پس از چهار سال و نیم از شروع آن بر هیچیک از ما پوشیده نبود که نه از آب خبری هست و نه از وام. پروژه کارخانه آجر آژند انارک با شکست کامل همراه شده بود و تنها راه تغییر پروژه بود تا حداقل قسمتی از سرمایه جان سالم به در برد.
شرکت نیز بیشترین فعالیتش را برای برداشتن موانع کرده بود اما راه به جایی نبرد. از مردم پوزش خواست هر چند از مدتها قبل شروع به پس دادن اصل سرمایه پرداختی مردمی کرده بود که با هزاران امید آنرا جهت ایجاد کار برای جوانانشان و تشکیل خانواده آنان داده بودند.  با آرزوهای برباد رفته چه می شد کرد؟
خرداد ماه سال 93 شرکت در اطلاعیه شماره 5 خود اعلام کرد که نمی تواند بیش از این زیان حاصل از سرمایه گزاری بی نتیجه در پروژه انارک را تحمل نماید. 
جهاد کشاورزی هم کوتاه نمی آمد و بدون توجه به خشکسالی درازمدت، نبود آب در انارک و تأکید مسئولین بر انجام پروژه های کم نیاز به آب همچنان بر تکمیل کارخانه آجر پر نیاز به آب پافشاری و تهدید می کرد!
من ماندم و مردم.
چهارشنبه, 02 خرداد 1397 12:25
این روزها حال دریاچه ارومیه چندان مساعد نیست. خشکسالی‌ها، هجوم ریزگردها و بروز دیگر چالش‌ها از عواقب خشکی این دریاچه محسوب می‌شود. بر اساس تاکیدات کارشناسان امر اگر دریاچه ارومیه خشک شود، ریزگردهای آن کشور را با چالش روبه‌رو می‌کند. ...
آنچه در ادامه می‌خوانید نظرات محمد درویش، کارشناس محیط‌زیست در گفت‌و‌گو با «آرمان» درباره ماحصل پروژه‌های انتقال آب در کشور است.
برخی از کارشناسان حوزه محیط‌زیست پروژه‌ انتقال آب از دریاچه وان را یکی از راهکارها برای مقابله با خشکی دریاچه ارومیه می‌دانند. این در حالی است که با بررسی نتایج پروژه‌های انتقال آب در کشور این اقدام با تبعات محیط‌زیستی متعدد همراه بوده است. پروژه‌های انتقال آب باعث شده تا سیستم هیدرولیکی در طبیعت از بین برود. در این شرایط می‌توان به‌جای جنگ با قوانین طبیعت از طریق شناخت قوانین حاکم بر آن چیدمانی را انتخاب کرد تا اقدامات انجام شده پایدار و همخوان با واقعیت‌های اکولوژیکی، اقلیمی و هیدرولوژیکی باشد.
در مدیریت آب، رفتن به سمت غلبه بر تفکرات سازه‌ای یک خطای راهبردی است که در بسیاری از کشورها مسئولان محیط‌زیست متوجه این خطا شده و در تلاش برای رفع آن هستند. مسئولان امر باید بدانند که لازم نیست، وسیله‌ای را از ابتدا اختراع و سپس استفاده کرد، بلکه با استفاده از تجربیات گذشته می‌توان تمامی مشکلات را برطرف کرد. در این شرایط نیاز به تکرار تجربیات ناخوشایند در این‌باره نیست. 
هم‌اکنون بودجه مناسب برای جبران این خسارت‌ها وجود ندارد... برای مثال در حال حاضر به 9‌هزار‌میلیارد برای خلاصی از سد گوند نیاز است، اما به‌دلیل نبود چنین هزینه‌هایی باید خطر شور شدن کارون را به جان خرید. پس در این شرایط باید اقدامی کرد تا حتی الامکان پروژه‌های انتقال آب در کشور اجرا نشود.
در وضعیت کنونی کشور باید از هر گونه طرح انتقال آب جلوگیری کرد. باید دانست که طرح‌های انتقال آب همچون مرفین عمل کرده و سبب می‌شود تا اهالی آن منطقه به‌جای استفاده خردمندانه از آب همچنان بی‌مبالات به هدر رفت آب ادامه دهند. باید تلاش شود تا مصرف را بهینه کرده و در حوزه آبخیز معیشت‌هایی را متناسب با توان اکولوژیکی پروژه آبخیز طراحی کرد. در حوزه آبخیز دریاچه ارومیه نیز نیازی به طرح انتقال آب از دریاچه‌های وان، ارس، زاب و خرز نیست، بلکه دریاچه ارومیه بیش از دو برابر متوسطه کشور ریزش‌های آسمانی دارد.
...
**در کشور ما شهرهای متعدد با چالش کم آبی و بی‌‌‌آبی مواجه هستند. آیا در مناطق متضرر از خشکسالی می‌توان اقدامات دیگر برای حل این معضل انجام داد؟ 
بله. باید دانست هم‌اکنون بحران آب در استان‌های اصفهان، یزد و کرمان بروز کرده است. تمامی آنها ناشی از طرح‌های انتقال آب است. در این میان به ازای هر لیتر آبی که وارد این خاک به‌دلیل طرح‌های انتقال آب‌ شده، چندین برابر بارگذاری می‌شود. اگر طرح‌های انتقال آب در اصفهان اجرا نمی‌شد، طبیعتا هرگز کارخانه فولاد در این استان تاسیس نمی‌شد و وسعت اراضی کشاورزی به پنج برابر افزایش نمی‌یافت. درضمن هرگز صنایع پتروشیمی در استان اصفهان مستقر نمی‌شد. همچنین در صورت عدم اجرای طرح‌های انتقال آب هرگز در یزد شاهد احداث 15 کارخانه نبودیم.
در این میان استان یزد می‌توانست از محل تقویت زیرساخت‌های بومی مسئولانه در حوزه مسائل تاریخی، فرهنگی و ... بودجه تولید کند و نیازی به ایجاد صنایع و کشاورزی پرمصرف نبود. امید است به‌جایی برسیم تا تمامی افراد بدانند که صرف هزینه برای طرح‌های انتقال آب و سدسازی‌های بی‌رویه همچون تزریق مرفین به یک بیمار برای کاهش میزان درد است. این در حالی است که در روند درمان باید منشأ بیماری مشخص و نسبت به رفع عارضه اقدامات درمانی انجام داد و فقط به صرف تزریق مرفین اقدام مناسبی برای درمان بیمار انجام نمی‌شود.
**هم‌اکنون اصفهان، یزد، کرمان و ... با مشکلات بی‌آبی و کم‌آبی مواجه هستند. این مساله هجوم ریزگردها، خشکسالی، از بین رفتن رونق کشاورزی و صنعت در آن مناطق را به‌دنبال دارد. برای کاهش این مقوله چه اقداماتی می‌توان انجام داد؟
هم‌اکنون در استان اصفهان طرح‌های مناسبی در این‌باره در حال اجرا است. در این استان شاهد تقویت بوم‌گردی‌ها، اکوکمپ‌ها و تقویت زیرساخت‌های لازم برای رونق گردشگری طبیعی و بیابانی هستیم. این مقوله باعث بروز مهاجرت معکوس شده است. این اقدامات باعث شده تا بر تعداد ساکنان در شهرهای بیابانک، انارک،‌ نرمه، جندق و ... افزوده شود. این اقدامات نو باعث شده تا بدون کاهش آب زیر زمینی و بروز آلودگی اقدامات مناسب انجام شود. این الگو را می‌توان در دیگر مناطق استان اصفهان و یزد به‌دلیل بروز بحران‌های فراوان امتداد داد. برای مثال هم‌اکنون در استان اصفهان شاهد احداث شهرک سلامت، ایجاد مجتمع‌های گردشگری جذاب همچون سی تی سنترها هستیم. این اقدامات می‌تواند تمامی روستاهای استان اصفهان را به یک مرکز مناسب برای جذب گردشگری تبدیل کند.
...
شهر یزد در این بستر باید تلاش کند تا با احیای تاریخ از جذابیت‌های خود استفاده کند. برای مثال در این شهر می‌توان گردشگران را به‌جای اجرای پروژه‌های متعدد به تماشای یخدان‌ها، بادگیرها و قنات‌های ترغیب کرد. در این وضعیت نیازی به اخذ مجوز و ایجاد کارخانه‌های آن‌چنانی در این شهر نیست، بلکه استان‌های یزد و اصفهان باید اتصال بزرگ‌ترین نیروگاه‌های خورشیدی و بادی را طراحی کرده و به این شکل بتوانند با بحران خشکسالی مقابله کنند.
(کد خبر: 82923478 (6514131)  تاریخ خبر: 1397/03/02 ساعت: 8:55)
سه شنبه, 01 خرداد 1397 13:37
میزگرد ـ اصفهان| ‌توسعه اقامتگاه‌های بوم‌گردی در روستاهای استان اصفهانمسئول توسعه اقامتگاه های بوم گردی اداره کل میراث فرهنگی استان اصفهان گفت: تفاهم نامه ای را با دانشگاه های استان امضا کردیم که بحث امکان سنجی در بحث گردشگری شهری و روستایی انجام شود.
به گزارش خبرگزاری تسنیم از اصفهان، اقامتگاه بوم گردی یا همان گردشگری روستایی جای است که انتقال حس ایرانی زیستن و تجربه زندگی ایرانی با اقلیم‌های مختلف با تکیه بر مهمان نوازی و مهرورزی ایرانی "گردشگر" را به سمت خود می‌کشاند.
در حالی که می‌توان از مهمان‌نوازی به عنوان برندی در گردشگری ایران نام برد که همواره تغییر دهنده تصویر ذهنی گردشگران خارجی است اما باید توجه داشت که اگر فرهنگ‌سازی‌های لازم در این باره انجام نشود این برند می‌تواند تبدیل به ضدتبلیغ برای ایران شود.
مهمان‌نوازی ایرانی که در خون هر ایرانی جریان دارد و با تغییر جغرافیای اقلیمی و قومی رنگ و بوی دیگری به خود می‌گیرد از جمله جذابیت‌هایی است که گردشگران خارجی را مجذوب ایران می‌کند.
یکی از مصداق‌های مهمان‌نوازی ایرانی را می‌توان در اقامتگاه‌های بوم گردی جست وجو کرد که نزدیک به دو دهه از تاسیس این اقامتگاه‌ها در ایران می‌گذرد و با رشد صنعت گردشگری و استقبال گردشگران داخلی و خارجی از گردشگری بومی، تبدیل به یکی از ظرفیت‌های اقتصادی و سیاست‌های کلان کشور شده‌ است.
اما اصفهان به عنوان استان مقصد گردشگری بسیاری از گردشگران داخلی و خارجی از ظرفیت قابل توجهی در زمینه اقامت گاه های بوم گردی برخوردار است که می توان با بهره گیری از این صنعت سبز و پایدار از بسیاری مشکلات اقتصادی، اجتماعی و حتی فرهنگی پیشگیری کرد.
در همین راستا با حضور کامران هارونی مسئول توسعه اقامتگاه های بوم گردی اداره کل میراث فرهنگی استان اصفهان و کارشناس مسئول واحدهای اقامتی و پذیرایی استان اصفهان میزگردی با موضوع بررسی چالش‌های بیش‌روی اقامتگاه‌های بوم‌گردی و راه‌های توسعه زیرساخت‌های این ظرفیت مهم گردشگری برگزار شد. در ادامه بخش نخست مصاحبه خبرگزاری تسنیم با کامران هارونی را می خوانید:
تسنیم: هم اکنون وضعیت کلی بوم گردی در استان اصفهان را چگونه ارزیابی می‌کنید؟
هارونی:استان اصفهان مبدا و آغاز کننده بحث بوم گردی در کشور بوده که برای نخستین بار در شهرستان خور و بیابانک توسط مازیار آل داوود سبک و سیاق بوم گردی در روستای گرمه آغاز شد و با توجه به استقبالی که از این طرح صورت گرفت به طور خودجوش در سراسر استان و کشور این طرح گسترش یافت.
یکی از اولویت های مهم سازمان میراث فرهنگی بحث توسعه گردشگری روستایی و ایجاد و تبدیل خانه های قدیمی و سنتی در روستا ها و شهرهای تاریخی به اقامت گاه های بومگردی بوده که در این زمینه تهسیلات خوبی را در حوزه تاسیس اقامت گاه های بوم گردی ارائه کرد که استان اصفهان تاکنون موفق به راه اندازی 300 اقامتگاه  بوم گردی و بالاترین تعداد اقامتگاه در کل کشور شده است.
... تسنیم:  پراکندگی این اقامتگاه های بوم‌گردی در سطح استان به چه صورت است؟
هارونی: تا سال گذشته اکثر اقامت گاه های بوم گردی به دلیل ظرفیت کویر که در شرق اصفهان وجود داشت، بیشتر در منطقه ورزنه، تودشک، نایین، انارک و خور و بیابانک بود اما از سال 96 جلساتی را در فرمانداری های شهرستان‌های استان و بخشداری ها و دهیاری ها تشکیل دادیم و همایشی در حوزه اقامتگاه های بوم گردی برای 23 شهرستان استان برگزار کردیم و این عامل سبب شد که پراکندگی که مدنظر سازمان بود در استان رخ دهد.
بعد از شرق استان، شمال استان شامل شهرستان های کاشان و آران و بیدگل رتبه دوم اقامت گاه های گردشگری در استان را دارند و بعد از آن در جنوب و غرب استان اقامتگاه تاسیس شده است و می توان گفت که در 23 شهرستان استان اقامتگاه های بوم گردی به بهره‌برداری یا در حال بهره برداری هستند.
... تسنیم: بخش خصوصی در ابتدا به صورت خودجوش در این زمینه فعالیت را آغار کرد، در حال حاضر سازمان میراث فرهنگی چه تسهیلاتی را برای حمایت از این حرکت در نظر گرفته است؟
هارونی: در ضوابط آیین نامه ایجاد، اصلاح، درجه بندی ونظارت بر تاسیسات گردشگری 16 عنوان و مصادیق گردشگری تعریف شده است، برخی از این اقامتگاه های سنتی هستند نه اقامتگاه بوم گردی، به این معنی که مکان هایی که در سطح شهرها وجود دارند، اقامتگاه سنتی هستند که به ثبت میراث فرهنگی رسیدند و از نظر مساحت بزرگ هستند و تجهیز هستند اما در اقامت گاه های بومگردی همان خانه های تاریخی با همان امکانات است که مقداری تغییرات به اقامتگاه تبدیل می شوند.
مهمان های مخاطب اقامتگاه بوم گردی و سنتی با یکدیگر فرق می کنند، خوشبختانه در حوزه اقامتگاه سنتی در شهر اصفهان و کاشان به خوبی عمل می کنند و سعی ما در این است که در بحث اقامتگاه های بومگردی در سطح روستا ها و شهرهای تاریخی تسهیلاتی را ارائه دهیم.
این تسهیلات به مبلغ 100 میلیون تومان با سود 4 درصد است که در بخش اقامتگاه های بومگردی در روستاها به صورت مرحله ای پرداخت می شود. اقامتگاه های بومگردی حداکثر اتاق هایی که دارند، 4 یا 5 اتاق است و عمدتا در روستا ها خدمات رسانی می کنند و انتظارات از این اقامتگاه ها در حد خانه های روستایی است و همین امر جذابیت را برای گردشگران داخلی و خارجی ایجاد کرده است.
تسنیم:  آیا در این زمینه بانکی مانند بانک گردشگری در این زمینه فعالیتی داشته و تسهیلات مازادی را به فعالان این حوزه پرداخت کرده است؟
هارونی: در این زمینه صندوق توسعه کارآفرینی مهر امید برای طرح های اولویت دار وام هایی را با بهره های کم درصد پرداخت می کند که گردشگری روستایی در این صندوق در اولویت است و سازمان میراث  فرهنگی با هیچ بانک خصوصی تفاهم نامه ای ندارد.
تسنیم: اشاره ای به توسعه اقامتگاه های بوم گردی در روستاها داشتین، آیا بحث هدف گردشگری در این مناطق برنامه ریزی شده است؟
هارونی: تفاهم نامه ای را با دانشگاه های استان امضا کردیم که بحث امکان سنجی در بحث گردشگری شهری و روستایی انجام شود و ظرفیت سنجی در این زمینه صورت بگیرد.
یکسری از روستاهای استان، روستاهای هدف گردشگری و هدف صنایع دستی هستند که در این زمینه های حتما اقامتگاه های بومگردی توسعه پیدا می کند و با توجه به اینکه  مخاطب اصلی این اقامتگاه ها گردشگران خارجی هستند، بحث توجیه اقتصادی آن در نظر گرفته شده است. و از نظر اقتصادی برای مالکان و بهره برداران اقامتگاه های بوم‌گردی رونق خوبی را ایجاد کرده است و این موضوع را بیشتر در شرق استان شاهد هستیم زیرا مخاطبان این مناطق مقصد خود را از سایت های بین المللی از قبل انتخاب کرده اند و گردشگر خارجی از قبل این اقامتگاه ها را رزرو می کنند اما در مناطق غرب و جنوب استان در حال رایزنی با دهیارها و بخشداران هستیم که کار تبلیغاتی در این زمینه انجام شود.
(۰۱خرداد ۱۳۹۷ - ۰۷:۰۹)
جمعه, 28 ارديبهشت 1397 13:40
انارک نیوز - در تابستان سال 1390 برای تکمیل ساخت کارخانه آجر آژند انارک با دو چالش روبرو بودیم آب و کمبود سرمایه.
آب در بوق و کرنا بود که با لوله کشی به انارک می رسد و تسهیلات بانکی هم برای منطقه محروم به سادگی پرداخت می شود. رئیس سابق بانک ملی انارک که نائینی بود و خیلی نزد انارکی ها مورد احترام بود نیز در مرکز بانک ملی مرکز استان فرد با نفوذی بود.

آب مورد نیاز به میزان 12000 متر مکعب در سال بود. بدون نامه تأمین مطمئن آب در سال 1389 امکان دریافت زمین نبود. شرکت آبفای منطقه نایین با عنایت به اجرای خط انتقال آبرسانی به شهر انارک آنرا تا پایان سال 89 امکان پذیر دانست. اما سال 1390 هم تمام شد و خبری از آن نبود. 
دومین چالش نیز کمبود سرمایه برای این پروژه بود. اواخر سال 90 برای اخد تسهیلات سرمایه ثابت از محل سهمیه باقیمانده سالهای 1384 تا 88 بنگاههای کوچک اقتصادی زودبازده و کارآفرین به بانک ملی معرفی شدیم که یکی از معاونان آن آقای مطهری نائینی رئیس قدیمی بانک ملی انارک بود که در ابتدا برخورد خوبی هم داشت. آقای عباس ایرانپور هم ملاقاتی با ایشان داشت. سپس ایشان معاون تسهیلاتی بانک شد اما پس از یک سال رفت و آمد نصیبمان فقط کفش پاره بود و بدتر اینکه قیمت ارز نیز تقریباً دو برابر شد.
در دی ماه 1391 دست به دامان نماینده محترم آقای سید حمیدرضا طباطبایی نائینی هم شدیم که نهایت تلاش خود را کردند. اما نتیجه همه این تلاشها هزینه، تلف شدن زمان و بوروکراسی اداری بود.

و این چنین بود که میانه تابستان 92 دست از پا درازتر دریافتیم دولت نه آب را تأمین می نماید و نه تسهیلات کم بازده را.
شروع پروژه میانه بهار 87 بود و اینک پس از بیش از پنج سال گذشت زمان به شدت مقروض و آبی هم در کار نبود. افزون بر آن گوش سازمان جهاد کشاورزی هم بدهکار این منطق نبود که بدون آب نمی توان اجرای پروژه را ادامه داد و خواهان اجرای کامل طرح تا اوایل پاییز 1393 بود.
همچنین تعهدی می خواست که در صورت تمام نشدن طرح تا اوایل پاییز 1393 دیگر هیچ ادعایی نسبت به اعیانی طرح نداشته باشم و حق هرگونه اعتراضی را از خود سلب و ساقط نمایم.
خلاصه اش اینکه آنها در تأمین آب بدعهدی کردند و من بایستی تاوانش را می دادم.

چه کنم چه نکنم که خودکرده را تدبیر نیست. با دلو دیگری به چاه رفتم و اینک در قعر چاه بودم. برای نجات سرمایه به این در و آن در زدم تا شاید قسمتی از سرمایه را با تغییر طرح نجات دهم که این خان را هم در ادامه خواهم آورد!