30
چهارشنبه, سپتامبر

لطفاً رأی ندهید!

روشنگری
انارک نیوز - انتخاباتی دیگر در راه است و همچون گذشته تلاش فراوانی از سوی رسانه‌ها و احزاب برای تشویق مردم به حضور پای صندوق‌های رأی انجام می‌شود. ذهنیت بیشتر مردم چه آن‌ها که رأی می‌دهند و چه آن‌ها که رأی نمی‌دهند بی‌تأثیری آرای مردمی در بهبود شرایط معیشت و زندگی است. بنابراین باور عمومی آن‌ها که رأی می‌دهند چند دلیل را عنوان می‌کنند: ۱-اعتقاد به حمایت از نظام و کشور به‌عنوان یک وظیفه عمومی ۲-رأی دادن به‌عنوان یک وظیفه دینی و اسلامی ۳-نگرانی از اینکه شاید رأی ندادن آینده شغلی و خانوادگی آن‌ها را تهدید کند. ۴- اثرگذاری انتخاب افراد اصلح در بهبود شرایط کشور در بررسی تفاوت مجلس و دولت‌های مختلف و شرایط خوب و بد گذشته. اما گروهی که رأی نمی‌دهند نیز چند دلیل دارند آن‌ها معتقدند: ۱-رأی آن‌ها هیچ تأثیری در بهبود شرایط کشور ندارد و هر نامزد که برگزیده شود تفاوتی حاصل نمی‌شود. ۲-آرا و افراد از قبل تعیین‌شده‌اند. ۳-گزینه مناسبی وجود ندارد. ۴-مخالفت با نظام. در این یادداشت قصد بررسی درستی و نادرستی این دلایل و باور‌ها را ندارم و ترجیح می‌دهم واقعیت دیگری را از پشت پرده آرای مردمی مطرح کنم. فرض کنید بد‌ترین باورهایی که اشاره‌شده یعنی عدم تأثیرگذاری آرای مردم در سرنوشتشان و همچنین تعیین افراد برگزیده از سوی کارگزاران نظام صحت داشته باشد. به‌یقین اگر چنین رویدادی واقعیت داشته باشد یعنی بزرگ‌ترین ظلم به مردم صورت گرفته است و هیچ جای ملاحظه‌ای باقی نخواهد گذاشت و با توجه به اینکه حضور گسترده مردم در انتخابات از سوی کارگزاران نظام نوعی مشروعیت بخشیدن به‌نظام سیاسی کشور و حمایت از مسئولان عالی نظام عنوان می‌شود شاید باید به همه‌کسانی که رأی نمی‌دهند حق داد؛ اما نتیجه رأی ندادن حتی باوجوداین شرایط چیست؟ باوجوداین واقعیت فرضی چند پرسش جدی مطرح می‌شود. آیا با عدم‌حمایت از نظام، نظام اصلاح می‌شود؟ آیا نظامی که از مردم حمایتی نمی‌بیند خودخواسته تصمیم به اصلاح می‌گیرد یا منزوی‌تر و خودخواه‌تر می‌شود؟ آیا نظام‌های گذشته ایران با عدم‌حمایت مردم اصلاح شدند و یا با حذفشان یک دولت وابسته به بیگانه سر کار آمد؟ آیا پس از نابودی آن نظام‌ها و دولت‌ها، نظام ایده آلی قدرت را در دست گرفت؟ آیا بارأی ندادن افراد شایسته حداقلی شانسی برای حضور در جایگاهی که شایستگی آن را دارند، خواهند یافت؟ این‌ها پرسش‌هایی هستند که برای پاسخ به آن‌ها باید عاقلانه و با تأمل اندیشید و تحت تأثیر شخص و رسانه و یا گروه خاصی قرار نگرفت. این‌ها پرسش‌هایی هستند که باید هر فرد بنابر دانش، جهان‌بینی و اعتقادات خود به آن پاسخ دهد. اما هر پاسخی که به این پرسش‌ها دارید من به شما پیشنهاد می‌کنم لطفاً رأی ندهید! شاید این پیشنهاد من را با آنچه در بالا مطرح کردم در تضاد بدانید اما پشت پرده‌ای که در ابتدا به آن اشاره کردم همین‌جا آشکار می‌شود. من از شما می‌خواهم با شرایط زیر رأی ندهید.
 1- اگر نامزدهای را به‌خوبی نمی‌شناسید، رأی ندهید
 بار‌ها در انتخابات مختلف شاهد بوده‌ام که افراد درزمانی که پای صندوق رأی می‌آیند تازه پیگیر می‌شوند به چه کسی رأی بدهند و از حاضران در صف می‌پرسند. بار‌ها شاهد بوده‌ام که افراد به‌راحتی برگه خود را به دیگری می‌سپارند تا وی به‌جای آن‌ها نام نامزد‌ها را در برگه رأی وارد کند. بار‌ها شاهد بوده‌ام که برگه‌های سفید را روانه صندوق رأی کرده‌اند. باور کنید در مدت کوتاهی که برای تبلیغات نامزدها وجود دارد دستیابی نسبت به شناخت و انتخاب حداقل یک نفر وجود دارد پس یا رأی ندهید که فردی نالایق را روانه مجلس کنید و یا اگر رأی می‌دهید حداقل نام یک نفر را که شایسته تشخیص داده‌اید در برگه وارد کنید و تمام جاهای خالی را پر نکنید که مبادا رأی به فردی نالایق نداده باشید.
2-به افراد ترسو و محافظه‌کار رأی ندهید
بسیاری از نامزد‌ها باوجود تحصیلات، تخصص و توانمندی‌های علمی و اجرایی افرادی محافظه‌کار و ترسو هستند که باوجود آگاهی از بسیاری مشکلات، قانون‌گریزی‌ها و تصمیمات نادرست در بدنه دولت و نظام جسارت کافی برای طرح آن در مجلس و پیگیری حقوقی آن ندارند و بدون تردید دانش و آگاهی آن‌ها در عمل کارایی برای مردم نخواهد داشت. این افراد همیشه برای طرح مشکلات بهانه‌هایی چون مصلحت نظام، مصلحت کشور، جلوگیری از هیاهو و... را پوششی برای پنهان‌سازی ترس خود قرار می‌دهند و بنابراین نفعی به مردم نخواهند رساند. البته این نکته نیز باید مدنظر قرار گیرد معترضان و یا سخنرانان بی‌پروا نیز که دانش و تخصص کافی ندارند و فقط از کف زدن حاضران در سالن به ذوق می‌آیند نیز نفعی به مردم نخواهد رسید و چه‌بسا با نادانی خود آسیب‌زا نیز باشند.
3-به افراد معمولی و فاقد طرح و ایده رأی ندهید
بسیاری از افرادی که در انتخابات نامزد شده‌اند هیچ‌گونه طرح و برنامه و ایده‌ای برای حضور در مجلس ندارند و حتی بسیاری می‌دانند که رأی نخواهند آورد اما فقط در جستجوی کسب یک وجهه اجتماعی فرصت تبلیغاتی انتخابات را فرصت مناسبی برای خودنمایی تشخیص داده‌اند. همچنین تردید نکنید افراد تائید صلاحیت شده از شورای نگهبان بر اساس شایستگی برای مجلس تائید نشده‌اند بلکه فقط از جنبه‌های تحصیلات، التزام به‌نظام، دیانت و سوءسابقه رزومه و گذشته آن‌ها بررسی‌شده است و بنابراین بسیار اهمیت دارد که کدام فرد را انتخاب کنید و به هرکسی رأی ندهید.
4-به کسانی که وعده‌های فراوان می‌دهند، رأی ندهید
مجلس یا قوه مقننه محلی برای قانون‌گذاری و نظارت بر اجرای قانون است نه محلی برای اجرای قانون و یا کسب امتیاز برای شهر و روستای شما بنابراین اگر نامزدی تأکید دارد که قادر به ایجاد امکانات ویژه برای منطقه خود است بدون تردید یا از وظایف و مسئولیت‌های نماینده مجلس آگاه نیست و یا قصد جلب آرا و فریب مردم را دارد. البته هر نماینده با توجه به ظرفیت‌ها و مزیت‌های منطقه خود می‌تواند به‌صورت قانونی بستر توسعه شهر یا روستای موردنظر را فراهم کند.
5-به چهره‌های مشهور هنری و ورزشی رأی ندهید
برخی از چهره‌های مشهور هنری و ورزشی به‌واسطه حضور فراوان در رسانه‌ها و علاقه خاص مردم به آن‌ها شهرت فراوانی به دست می‌آورند که تجربه نشان می‌دهد اگر این افراد برای یک جایگاه سیاسی- اجرایی نامزد شوند عموم مردم تحت تأثیر شهرت فرد و احساسات شخصی خود به وی رأی خواهند داد. نمونه این رویداد را در انتخابات شورای شهر اصفهان و تهران و حتی نمایندگی مجلس شاهد بوده‌ایم که قهرمانان ورزشی، بازیگران و مجریان صداوسیما بدون تخصص لازم و سوابق اجرایی و یا حداقل رزومه پژوهشی به‌سادگی و با آرای بالا توانسته‌اند به شورای شهر و یا مجلس راه یابند. شاید در میان این چهره‌های مشهور گزینه استثنایی و شایسته برای این نوع جایگاه‌های سیاسی و اجرایی نیز وجود داشته باشد اما بیشتر این افراد مشهور حتی با تحصیلات بالا گزینه‌های مناسبی برای نمایندگی امور مردم به شمار نمی‌روند کما اینکه آگاه باشید برخی از این افراد مشهور وضعیت درآمدی مناسب و جایگاه تثبیت‌شده شغلی در‌‌ همان حرفه نیز ندارند و باهدف فرار از بیکاری و کسب درآمد بهترین راهکاری که با تشخص آن‌ها سازگار باشد را حضور در شورای شهر و مجلس تشخیص می‌دهند درحالی‌که حتی به‌اندازه یک کارمند خوب هم توانایی ندارند. این افراد اگر فعالیت هنری خود را جدی و متمرکز دنبال کنند بیشتر برای مردم مفید خواهند بود.
6-به سرمایه‌داران برخوردار از رانت و وابسته رأی ندهید
بسیاری از افراد مدعی کارآفرینی و فعالیت در بخش خصوصی هستند و این ویژگی را نیز عامل برتری خود نسبت به عام جامعه می‌دانند. بدون تردید کارآفرینی و ایجاد اشتغال بسیار ارزشمند و ستودنی است اما گاهی بسیاری از سرمایه‌داران در لباس بخش خصوصی اما بهره‌برداری از رانت، تسهیلات بانکی بالا و وابستگی به دولت و چهره‌های سیاسی اقدام به راه‌اندازی و توسعه کسب‌وکار می‌کنند و به‌هیچ‌وجه شایسته عنوان کارآفرین نیستند. حتی بررسی سوابق برخی از آن‌ها نشان می‌دهد درگذشته در دستگاه‌های دولتی و امنیتی فعالیت داشته‌اند. این افراد باهدف نمایندگی مردم به مجلس نمی‌روند بلکه قصد دستیابی به رانت بیشتر و کسب منافع شخصی افزون‌تر را دارند.
7-به کسانی که بیش از سه دوره نماینده بوده اند، رأی ندهید
بسیاری از مردم دچار این دیدگاه نادرست هستند که افرادی که چند دوره در یک جایگاه قرار می‌گیرند باتجربه شده‌اند و بهتر از افراد باتجربه قادر به فعالیت در آن موقعیت قرار دارند و همین دیدگاه نادرست موجب می‌شود فرصت را از افراد جوان، خلاق، فعال و توانمند بگیرند تا بازهم چهره‌های مسن و به‌اصطلاح باتجربه رأی بیاورند. باید آگاه بود که فردی که بیش از سه دوره ۴ ساله یعنی ۱۲ سال در مجلس حضور یافته فرصت کافی برای اجرای ایده‌ها و طرح‌ها، بروز خلاقیت و تلاش برای بهبود شرایط داشته است و به‌ویژه اگر پس‌ازاین مدت طرح خاصی از وی مشاهده نمی‌شود دیگر نباید وی را شایسته این جایگاه دانست. نمونه این نامزد‌ها را اکنون به‌صورت انگشت‌شمار در انتخابات شاهد هستیم و متأسفانه به دلیل رویه ارتباطات فردی گسترده با عام مردم همیشه نیز آرای بالایی را به خود اختصاص می‌دهند و فرصت را از افراد جوان و توانمند دریغ می‌کنند.البته برخی از نمایندگان باسابقه نیز هستند که به جهت توانمندی‌های منحصربه‌فرد همچنان شایسته حضور در مجلس هستند اما بهتر است اجازه دهیم این افراد باتجربه فرصت خدمت در جایگاهی دیگر را برای خود فراهم آورند.
8-به مدارک تحصیلی نامزدها رأی ندهید
اکنون حداقل تحصیلات برای نامزدهای مجلس شورای اسلامی کار‌شناسی ارشد (فوق‌لیسانس) است مگر کسانی که در دوره‌های گذشته سابقه حضور در مجلس را داشته‌اند. به نظر می‌رسد باوجوداین میزان تحصیلات شاهد تبلیغات گسترده نامزد‌ها بر روی مدرک دکترا و تحصیلات تخصصی خود باشیم و متأسفانه در کشور ما مردم نیز بسیار تحت تأثیر عنوان دکترا قرار دارند و فکر می‌کنیم برخورداری از مدرک دکترا معادل وجود سواد و تخصص در فرد است. باید آگاه باشیم در ایران باوجود رشد دانشگاه‌ها و تسهیل ادامه تحصیلات از یک‌سو و امکان اخذ مدرک تحصیلی معادل فوق‌لیسانس و دکترا در داخل و خارج از سوی برخی مراکز اینکه یک فرد دیپلمه نیز پس از مدتی مدعی درجه دکترا شود چیز دور از دسترسی نیست؛ نمونه آن را در وزیر کشور دولت گذشته به‌خوبی به خاطر داریم. نکته دیگر موضوع رشته تحصیلی است که آیا این تحصیلات در مجلس کاربردی خواهد داشت؟ بنابراین افراد دارای مدرک کار‌شناسی ارشد و دکترا بدون سوابق پژوهشی، سیاسی و اجرایی و جسارت دفاع از ملت و همچنین تخصص موردنیاز گزینه مناسبی برای ورود به مجلس نخواهند بود.
9-به جنسیت نامزد‌ها رأی ندهید
جنسیت نیز اگرچه موضوع چالش‌برانگیزی در انتخابات کنونی به شمار نمی‌رود اما بسیار از زنان و مردان همچنان گرفتار دیدگاه‌های مردسالارانه یا زن سالارانه هستند و یکی را بر دیگر بر‌تر می‌دانند. باید آگاه باشیم در دوره کنونی با توجه به افزایش مشارکت زنان در کشور و دستیابی آن‌ها به مسئولیت‌های مختلف در دولت و بخش خصوصی و موفقیت‌هایی که به دست آورده‌اند دیگر جنسیت را نباید ملاک گزینش قرار داد و نامزد‌ها باید بر اساس سوابق، توانایی و دانش و تخصص و جسارت دفاع از حقوق مردم مورد تحلیل و بررسی قرار گیرند.

بازهم تأکید می‌کنم به افرادی که ویژگی‌های بالا را دارند لطفاً رأی ندهید و اگر تصمیم به حضور در پای صندوق‌های رأی را دارید با توجه به نکات مشروحی که گفته شد دو ویژگی زیر را برای انتخاب نامزد موردنظر خود در اولویت قرار دهید.
۱-قدرت تحلیلگری در حوزه‌های بین‌الملل، مدیریت، اقتصاد و فرهنگ
یک نماینده مجلس مسئولیت اجرایی ندارد اما با توجه به مسئولیت قانون‌گذاری باید از ذهن خلاق، دانش بالا و مهارت تحلیلگری با توجه به تخصص خود برخوردار باشد تا بتواند به‌خوبی لوایح دولت و طرح‌های پیشنهادی مجلس را ارزیابی کند و بهترین تصمیم را برای قانون‌گذاری، اصلاح قوانین و تصویب برنامه‌های بلندمدت کشور اتخاذ کند. این مهم‌ترین ویژگی یک نماینده است که اهمیت آن از سوابق اجرایی وی هم بیشتر است. پژوهشگران، تحلیلگران، سخنوران، نویسندگان، روزنامه‌نگاران، منتقدان و مشاوران سازمانی در حوزه‌های مختلف بیشترین توانمندی را درزمینهٔ تحلیلگری دارند و هر چه نامزدهای کنونی در زمینه‌های مورداشاره تجربه بیشتری داشته باشند اولویت خواهند داشت. بدون تردید در دوره کنونی با توجه به شرایط توسعه‌ای کشور افراد توانمند در بخش‌های بین‌الملل، مدیریت، اقتصاد و فرهنگ در اولویت قرار دارند.
۲-جسارت دفاع از مردم و بازگویی حقایق
یک نماینده مجلس در عمل وکیل مدافعه ملت به شمار می‌رود و یک وکیل خوب باید ضمن برخورداری از دانش و اطلاعات کافی و به‌روز جسارت طرح و دفاع از آن را نیز داشته باشد. این وکیل خوب باید بتواند در هر موضوع، قانون و پرونده‌ای کار را به نفع و صلاح مردم در کوتاه‌مدت و بلندمدت مدیریت کند و نگرانی از بابت جایگاه اجتماعی و سیاسی و تهدید افراد و گروه‌ها نداشته باشد. در پایان برای آگاهی بیشتر و به‌صورت مختصر به بخشی از وظایف مجلس شورای اسلامی ایران اشاره می‌شود.
وظایف نمایندگان مجلس بر اساس قانون
الف - قانون‌گذاری: بر اساس اصل هفتاد و یکم قانون اساسی، مجلس شورای اسلامی صلاحیت عام قانون‌گذاری را دار است: «مجلس شورای اسلامی در عموم مسائل در حدود مقرر در قانون اساسی می‌تواند قانون وضع کند». بر این اساس: یکم: پیشنهاد و پیش‌نویس قوانین تحت دو عنوان لایحه و یا طرح به مجلس وارد می‌شود: «لایحه» مصوبه‌ای است که از طرف دولت پس از گذراندن مراحل قانونی برای تصویب به‌صورت قانون به مجلس ارائه می‌شود که ممکن است چند منشأ داشته باشد: ۱. دولت، ۲. رئیس قوه قضائیه، ۳. شورای عالی استان‌ها. «طرح» پیشنهادی است که توسط حداقل پانزده نفر از نمایندگان مجلس یا شورای عالی استان‌ها به مجلس ارائه می‌شود. دوم: قوانینی که جنبه تصویبی دارند نظیر: ۱. قانون بودجه (اصل ۵۲ قانون اساسی) ۲. عهدنامه‌ها و قراردادهای بین‌المللی (اصل ۷۷ قانون اساسی) ۳. تغییر خطوط مرزی (طبق اصل ۷۸ قانون اساسی) ۴. محدودیت‌های ضروری کشور در شرایط اضطراری نظیر جنگ و... (اصل ۷۹ قانون اساسی) ۵. اخذ وام و کمک مالی (اصل ۸۰ قانون اساسی). ۶. استخدام کار‌شناسان خارجی (اصل ۸۲ قانون اساسی) ۷. انتقال بنا‌ها و اموال دولتی (اصل ۸۳ قانون اساسی). سوم: تفسیر قانون عادی: بر اساس اصل ۷۳ قانون اساسی: «شرح و تفسیر قوانین عادی در صلاحیت مجلس شورای اسلامی است...».
ب - نظارت مجلس: ۱. نظارت (دخالت) مجلس در تشکیل دولت: وزرا پس از انتخاب توسط رئیس‌جمهور، برای گرفتن رأی اعتماد به مجلس معرفی می‌شوند (اصل ۱۳۳ قانون اساسی) و مجلس باید نظر خود را مبنی بر اعتماد یا عدم اعتماد به فرد فرد آن‌ها اعلام کند (اصل ۸۷ قانون اساسی). ۲. نظارت عام نمایندگان: یکم - تذکر: تذکر شفاهی: هر یک از نمایندگان می‌تواند در نطق بیش از دستور خود هرگونه کوتاهی مجریان در اجرای قوانین را به‌طور شفاهی تذکر دهد. تذکر کتبی: در صورت نقض قانون یا سوء جریان امور در دستگاه‌های اجرایی، نمایندگان مجلس می‌توانند از طریق رئیس مجلس به وزیر مسئول یا رئیس‌جمهور به‌طور کتبی تذکر دهند. دوم - سؤال: بر اساس اصل ۸۸ قانون اساسی: «در هر مورد که حداقل یک‌چهارم کل نمایندگان مجلس شورای اسلامی از رئیس‌جمهور و یا هر یک از نمایندگان از وزیر مسئول درباره یکی از وظایف آنان سؤال کنند، رئیس‌جمهور یا وزیر موظف است در مجلس حاضرشده و به سؤال جواب دهد». سوم - استیضاح رئیس‌جمهور، وزرا و هیئت‌وزیران: (بر اساس اصل ۸۹ قانون اساسی) ۳. نظارت بر امور مختلف کشور: یکم - تحقیق و تفحص: طبق اصل ۷۶ قانون اساسی «مجلس شورای اسلامی حق تحقیق و تفحص در تمام امور کشور را دارد». بر این اساس موضوع تحقیق و تفحص عام است و شامل کلیه بخش‌های کشور علاوه بر وزارتخانه‌ها و دولت می‌شود. دوم - اصل نود قانون اساسی: بر اساس این اصل «هرکسی شکایتی از طرز کار مجلس یا قوه مجریه یا قوه قضائیه داشته باشد می‌تواند شکایت خود را کتباً به مجلس شورای اسلامی عرضه کند. مجلس موظف است به این شکایت رسیدگی کند و پاسخ کافی بدهد و در مواردی که شکایت به قوه مجریه و یا قوه قضائیه مربوط است رسیدگی و پاسخ کافی را از آن‌ها بخواهد و در مدت متناسب نتیجه را اعلام کند و در مواردی که مربوط به عموم باشد به اطلاع عامه برساند». ۴. نظارت اطلاعی: یکم - صلح دعاوی: طبق اصل ۱۳۹ قانون اساسی: «صلح دعاوی راجع به اموال عمومی و دولتی یا ارجاع آن به داوری در هر مورد، موکول به تصویب هیئت‌وزیران است و باید به اطلاع مجلس برسد». دوم - اطلاع از رسیدگی به اتهام برخی از مجریان: بر اساس اصل ۱۴۰ قانون اساسی: «رسیدگی به اتهام رئیس‌جمهور و معاونان او و وزیران در مورد جرائم عادی بااطلاع مجلس شورای اسلامی و در دادگاه‌های عمومی دادگستری انجام می‌شود». سوم - ارسال تصویب‌نامه‌ها و آیین‌نامه‌های دولت برای رئیس مجلس: به‌موجب اصل ۱۳۸ قانون اساسی: «... تصویب‌نامه‌ها و آیین‌نامه‌های دولت و مصوبات کمیسیون‌های مذکور در این اصل، ضمن ابلاغ برای اجرا به اطلاع رئیس مجلس شورای اسلامی می‌رسد تا در صورتی که آن‌ها را برخلاف قوانین باید با ذکر دلیل برای تجدیدنظر به هیئت‌وزیران بفرستد. ۵. نظارت مالی: یکم - تصویب بودجه سالانه (اصل ۵۲ قانون اساسی) دوم - دیوان محاسبات کشور مستقیماً زیر نظر مجلس شورای اسلامی است و.. (اصل ۵۴ و ۵۵ قانون اساسی).

(تاريخ : دوشنبه ۳ اسفند۱۳۹۴ | 18:36 | نویسنده : سینا ایرانپور انارکی)