امروز: پنج شنبه 31 خرداد 1397 برابر با 21 جون 2018

یکشنبه, 27 خرداد 1397 12:55
به بهانه روز جهانی بیابان زدایی/ زمین به آیندگان تعلق داردگزارش مکتوب: به بهانه روز جهانی بیابان زدایی / زمین به آیندگان تعلق دارد
بیابان ها سالانه حدود 900 میلیارد ریال به زیر ساخت های کشاورزی ، صنعتی و عمرانی استان اصفهان خسارت وارد می کند.
به گزارش خبرگزاری صدا و سیما ، مرکزاصفهان ؛ امروز17 ژوئن (27 خرداد) روز جهانی بیابان زدایی است؛ روزی که کام تشنه بیابان های خواهان آن است که  ترک های حاصل از غفلتمان را در مورد حق فراموش شده آن ها ، به جا آوریم.
بيابان به مناطق داراي اقلیم های فراخشك و خشك كه ميزان متوسط بارندگي ساليانه آن كمتر از 50 ميلي متر و درصد پوشش گياهي چندساله آن كمتر از ده درصد باشد اطلاق مي شود.
کاشت درختان و گیاهان مقاوم و متناسب با مناطق خشک همچون گیاهان شوره‌زی،پخش سیلاب و پخش آب،تعادل دام و مراتع برای حفاظت از پوشش گیاهی موجود، بهره گیری از روش‌های کارآ در انباشتن آب باران،احیاء شوره زارها وسوخت‌های جایگزین از راههای مقابله با بیابان زایی است.
مرهمی بر زخم های زمین: فلات مرکزی ایران یکی از معروفترین مناطق خشک جهان محسوب می شود.
بر اساس آمار سازمان جنگل‌ها، مراتع و آبخیزداری، 61 درصد از مساحت کشورمعادل 32 و نیم میلیون هکتار در اقلیم خشک و فرا خشک قرار گرفته (سه و یک دهم برابر درصد جهان) ودر حال حاضر سرانه بیابان در کشور پنجاه صدم درصد  و  سرانه جهانی آن بیست و دو صدم هکتار گزارش شده است. شش و هفت دهم میلیون هکتار کانون های بحرانی  تحت فرسایش بادی کشور در ۲۳۳ منطقه، ۹۶ شهرستان و ۱۸ استان پراکنده است.
هر چند که کشور ما به طور ذاتی در منطقه‌ای بیابانی قرار گرفته ولی بهره‌برداری غیر اصولی و بی‌توجهی انسان سبب تشدید این شرایط می‌شود.
شخم زمین ها  در جهت شیب،بهره برداری نادرست از زمین‌های کشاورزی،استفاده‌ی افراطی از کود و سموم شیمیایی،چرای مفرط و بیش از ظرفیت از مراتع، بهره برداری‌های بی‌رویه از جنگل‌ها و سفره‌های آب زیرزمینی که منجر به شوری آب و درنهایت شوری خاک می شود و همچنین تبدیل نابه‌خردانه‌ی زمین های  ملی به کشاورزی، ویلاسازی  از جمله عملکرد سوء انسان است که منجر به پدیده بیابان‌زایی شده است.
ایران ، یک و دو دهم  درصد خشکی‌های جهان، دو و چهار دهم درصد پدیده‌های بیابانی فاقد پوشش و سه و هشت صدم  درصد مناطق بیابانی جهان را در خود جای داده است.
به بهانه روز جهانی بیابان زدایی/ زمین به آیندگان تعلق دارد... بیابان زدایی در استان اصفهان از اقدام تا عمل: حدود 30 درصد مساحت استان اصفهان بیابانی است. خسارت وارده از بیابان به زیر ساختهای استان اصفهان سالانه حدود 900 میلیارد ریال است.
رئیس اداره امور بیابان اداره کل منابع طبیعی و آبخیزداری استان اصفهان با اشاره به اینکه تاکنون 16 کانون فرسایش بادی به وسعت یک میلیون و 92 هزار هکتار در استان اصفهان شناسایی شده است گفت: دشت  سجزی به وسعت 35 هزار هکتار و محور نایین به انارک به وسعت 67 هزار هکتار به ترتیب بحرانی ترین این کانون ها هستند.
حسین علی نریمانی افزود: اجرای طرح های بیابان زدایی در این استان تاکنون سبب حفظ و پایداری 38 هزار هکتار زمین کشاورزی و هزار کیلومتر جاده و راه آهن شده است. وی ادامه داد: از وسعت سه میلیون و 200 هزار هکتاری بیابان های استان  تاکنون 307 هزار هکتار آن تبدیل به جنگل دست کاشت شده است و پیش بینی می شود با توجه به اختصاص اعتبار تا پایان سال طرح بیابان زدایی در وسعت 15 هزارو 690 هکتار از بیابان های استان اجراشود. اما به گفته معاون وزیر جهاد کشاورزی و رئیس سازمان جنگل ها، مراتع و آبخیزداری در سال های اخیر بحث ریزگردها که منشا داخلی و نیز خارجی دارد، باعث بروز مشکلاتی برای کشور شده است که شاخص این مشکلات در سال 1395 در استان خوزستان بود و به دنبال آن دیگر استان ها نیز گرفتار ریزگردها و بیابان زایی شدند اما  بنا بر اصلاحاتی که در آخرین روزهای تصویب بودجه 1397 صورت گرفت، بودجه مقابله با ریزگردها تنها به خوزستان اختصاص یافت. 
خلیل آقایی افزود: مقابله با ریزگردها در هفت استان دیگر از جمله اصفهان هم باید مدنظر قرار گیرد.
معاون فنی اداره کل منابع طبیعی و آبخیز داری استان اصفهان هم  با اشاره به اینکه بخش اعظمی از گرد و غبارهای موجود در کلانشهر اصفهان ناشی ازکانون بحرانی دشت سجزی است گفت: از وسعت 40 هزار هکتاری منطقه ،تاکنون  9 هزار هکتار آن نهال کاری و مالچ پاشی شده است.
عبدالرضا مهاجری با اشاره به اینکه  هشت هزار هکتار از زمین های تخریبی حاصل از فعالیت صنایع در سجزی نیازمند اعتبار 400 میلیارد ریالی است افزود: امسال هم هزار هکتار از این زمین ها  با 50 میلیارد ریال اعتبار نهال کاری و مالچ پاشی می شود. یکی از فعالیت هایی که در دانشگاه آزاد اسلامی واحد اصفهان در حال انجام است، مقابله با پدیده ریزگردهاست، بر اساس پژوهشی که دراین دانشگاه  انجام شد بر خلاف روش های قدیمی مالچ پاشی که ذرات ممکن است در اثر وزش باد و توفان در هوا معلق شوند از جنس خود خاک، مالچ رسی ابداع شد که در بیابان استفاده می شود و با وزش باد از روی خاک بلند نمی شود. این طرح مورد حمایت معاونت علمی و فناوری ریاست جمهوری نیز قرار گرفته و در مناطق بیابانی شرق اصفهان با موفقیت اجراشده است.
(کد خبر: ۲۱۵۴۵۷۲ / تاریخ انتشار: ۲۷ خرداد ۱۳۹۷ - ۱۱:۳۰)
پنج شنبه, 24 خرداد 1397 16:30
پایان مالچ پاشی و نهال کاری در بحرانی ترین کانون فرسایش بادی استانحدود 30 درصد مساحت استان اصفهان بیابانی است؛ بیابان زدایی در بحرانی ترین کانون فرسایش بادی اصفهان 
مالچ پاشی و نهال کاری در وسعت 500 هکتاری بحرانی ترین کانون فرسایش بادی استان اصفهان با 16 میلیارد ریال هزینه اجرا شد. 
به گزارش خبرگزاری صدا و سیما ، مرکز اصفهان ؛ رئیس اداره امور بیابان اداره کل منابع طبیعی و آبخیزداری استان اصفهان هدف از اجرای این طرح در دشت سجزی را ضمن کنترل فرسایش بادی, کاهش خسارت به فرودگاه بین المللی شهید بهشتی, پایگاه هوایی شهید بابایی, محور ترانزیتی شمال به جنوب و خطوط ریلی بیان کرد.
آقای حسین علی نریمانی افزود: برای نهال کاری تاغ و مالچ پاشی این کانون بحرانی که از آبان پارسال آغاز شد و تا امسال ادامه داشت,حدود 16 میلیارد ریال هزینه شد. 
وی با اشاره به اینکه تاکنون 16 کانون فرسایش بادی به وسعت یک میلیون و 92 هزار هکتار در استان اصفهان شناسایی شده است ادامه داد: دشت سجزی به وسعت 35 هزار هکتار و محور نایین به انارک به وسعت 67 هزار هکتار به ترتیب بحرانی ترین این کانون ها هستند. وی گفت: تاکنون از وسعت هشت هزارو 500 هکتاری کانون بحرانی اولویت دار دشت سگزی, پنج هزار هکتار آن تثبیت شده است. 
رئیس اداره امور بیابان اداره کل منابع طبیعی و آبخیزداری استان اصفهان افزود: اجرای طرح های بیابان زدایی در این استان تاکنون سبب حفظ و پایداری 38 هزار هکتار زمین کشاورزی و هزار کیلومتر جاده و راه آهن شده است. 
نریمانی پیش بینی کرد تا پایان سال طرح بیابان زدایی در وسعت 15 هزارو 690 هکتار از بیابان های استان اصفهان اجراشود.
از وسعت سه میلیون و 200 هزار هکتاری بیابان های استان اصفهان (30 درصد مساحت استان) تاکنون 307 هزار هکتار آن تبدیل به جنگل دست کاشت شده است.
(کد خبر: ۲۱۵۲۷۷۵ / تاریخ انتشار: ۲۴ خرداد ۱۳۹۷ - ۱۰:۴۲)
یکشنبه, 20 خرداد 1397 19:15
هُرم داغ آفتاب از تار و پود لباس های نازک و نخی عبور می کند و گرمای 49 درجه، پوست خیس و عرق گرفته را می سوزاند. گرمایی خشک و سوزان که 23 سال، هر روز، روزی شش ساعت، میزبان 100 کارگر معدن با قراردادهای سه ماهه و سفید امضاست. روزی شش ساعت، منهای اضافه کاری‌ها و شیفت‌های شب. تا موقعی که 23سال کارگری در 240 متر زیر زمین به خط پایان برسد و 35 روز حقوق بازنشستگی که خانه پُرش می‌شود، یک میلیون و هشتصد یا دو میلیون تومان، ته جیب کارگران را بگیرد. 23 سال بعد، جشن بازنشستگی کارگرها می شود همان موقعی که چشم‌هایشان از سو افتاده، ریه هایشان به سُرب آغشته شده، سرفه‌های خشک و پی درپی به نفس هایشان پیچیده، کمرها و دست‌ها و پاهایشان از توان افتاده و نفس‌هایشان، حتی دیگر توانِ فوت کردن و خاموش کردن شعله شمع جشن بازنشستگی‌شان را  ندارند. همان موقعی که همه حسرت های دنیا روی هم تلنبار می شود و می ماسد توی دلشان. گرمای 49 درجه، بوی هوای داغ و خشک را می کوباند به صورتمان که به نخلک می رسیم. پس از طی کردن 125 کیلومتر به سمت شمال شرق نائین و تحمل مسافت چهار ساعته. نخلک روستایی کویری با درخت های کوچک نخل است که فقط پنج خانوار در آن زندگی می کنند.

با خانه هــــای بلوکی سه چهار نفـــــره و قدیمــــــی و آسایشگاه های نوساز، محل استقرار کارگرها و مهندس های معدن است، آنها که هر هفته یا دو هفته یک‌بار، مجال رفتن به خانه را پیدا می کنند. خانه ها دور تا دور مجتمع معدنی سرب را گرفته اند. مجتمعی که با 300 پرسنل، امور مربوط به معدن را بر عهده دارد؛ 300 نفری که 100 نفرشان معدن کار هستند، از 20 ساله تا 50 ساله و شاید هم بیشتر با تحصیلاتی عمدتا ابتدایی و متوسطه. بیشتر کارگرها از اهالی چوپانان یا انارک هستند که به خاطر نبود شرایط شغلی مناسب، مجبور به کار در معـــــدن شده اند. آنها مسیر یک ساعته رفت و برگشت را هر روز با سرویس طی می کنند، همان هایی که انگار معدن زاده اند و کارگری در معدن زیرزمینی سرب، شغل آبا و اجدادی شان است. برای ماهی یک میلیون و پانصد، حاضرند چندین متر زیر زمین کار کنند، حتی اگر به قیمت از دست دادن سلامتی‌شان باشد یا اینکه مرگ، خیلی زودتر از آنچه باید، سراغشان بیاید.

بازی با مرگ: جلوی ورودی مجتمع، مزدای خاک گرفته‌ای منتظرمان است. به همراه عکاس و  سرپرســـــــت نظارت معدن که قرار است راه بلدمان باشد سوار ماشین می شویـــــم و به سمـــــت معــــــدن ســـــرب می رویم. فاصله معدن تا مجتمع، حدود 15 دقیقه است. گرمای 49 درجه نخلک، جاده های خاکی و بی آب و علف و نخل های پیر و فرسوده، مسیر یک ربعه را کشدار و حوصله بر می کند. قبل از ورود به معدن، وسایلمان را توی اتاق چرک و چغر از گرد خاک و سرب که پهلو به پهلوی ورودی معدن است، به امانت می‌گذاریم. اتاقی که کارگری میانسال در آن نشسته و هدایت بالابر معدن را به عهده دارد، کارگری که جان 100 معدن‌کار توی مشتش است و با کوچک‌ترین لغزش و خطا مرگشان را رقم می زند. لباس گل و گشاد و کدر کارگری می پوشیم. کلاه ایمنی را روی سرمان چفت می کنیم و شارژرش را می تپانیم توی جیب لباس: «چراغ با یک فشار روشن می شود و با فشار دیگر نورش بیشتر.» سوار بالابر می شویم و از ورودی دایره ای شکل معدن به 200 متری زمین(تنها افقی که سرپرست معدن اجازه ورود به آن را می دهد) می رویم تا به دنیای تاریک و وهم انگیز 100 معدن کار پا گذاشته باشیم. افق 200 متری تاریک تاریک است. چشم چشم را نمی‌بیند. معدن، پنج افق یا طبقه دارد؛ افق 50، 80 ، 125، 165، 200 متری و نیم طبقه 240 متری که هنوز به طور کامل به بهره برداری نرسیده است. معـــــدن از افق 150 متـــــری به آب رســـــیده است. صدای جریان آب در افق 200 متری و توضیحات و توصیه‌های عارف باقری به ما  در آن موقع روز، تنها صدایی است که در آن دالان های بی نور و سرب گرفته با دیوارهای کج و معوج و با فرورفتگی‌ها و برجستگی های نامنظم، پیچیده.  سه ساعــــتی از شروع کار معدن چی ها می گذرد. دو خط تلفن تعبیه شده در آنجا در سکوت به سر می‌برد و این یعنی که تا به این لحظه، خطری جان معدن‌چی ها را تهدید نمی کند.

بویی آشنا برای کارگرها، بویی متعفن برای دیگران: باقری جلوتر از همه حرکت و راه بلدی می‌کند. جلوتر که می رویم، کم‌کم کورسویی از نور زرد رنگ، می خزد توی تاریکی. چراغ ها با فاصله‌هایی کم به سقف منحنی و آبله گرفته، آویخته شده اند. همه زورشان را می زنند تا شعاع چند متری‌شان را روشن کنند. هر گام که به جلو بر می داریم، نور بیشتر و بیشتر می شود. چشم‌هایمان، اما واضح نمی بیند، انگار پرده ای مات و سیاه، جلویش پهن کرده باشند.باقری که تجربه کار در معدن های مختلف در ایران را دارد، می‌گوید: «معدن‌کارها بابت روشنایی مشکلی ندارند و در تمام طبقات معدن، نور به اندازه کافی وجود دارد. شایع ترین حادثه ای که در زیرزمین رخ می دهد، سقوط کارگران یا اشیا و سنگ ریزه ها در داخل حفره هاست. برای مثال، هفت سال پیش، یک کارگر استخراج به دلیل تعجیل در ترک کار از فاصله دو متری سقوط کرد و آسیب دید. خوشبختانه در معدن نخلک، تقریبا یک دهه است که حادثه در حین کار منجر به مرگ کارگران نشده است.» بوی سرب می پیچید توی دماغمان، بویی آشنا و قابل تحمل برای کارگرها و بویی متعفن و غیرقابل تحمل برای ما. بویی که تهویه هوا هم از پسش بر نمی‌آید:«تهویه هوا در معدن نخلک، به صورت طبیعی انجام می شود.»  باقری این را می گوید و ادامه می دهد: «در معدن سرب نخلک حدود 90 درصد از هوای مورد نیاز معدن به‌صورت طبیعی و با استفاده از اختلاف ارتفاع چاه‌ها صورت می گیرد و تعدد آنها باعث سرعت بخشیدن به این امر می شود، به نحوی که چاه شماره سه در سطح زمین در بلندترین نقطه و چاه های شماره چهار و پنج در گود ترین نقاط قرار گرفته اند و به‌واسطه اختلاف فشار هوا بین هوای گرم و سرد باعث به جریان افتادن هوا شده و شبکه معدن شارژ می شود. ارتباط طبقات 125 و 200 متری به چاه شماره شش و ارتباط طبقه 50 متری به سطح زمین از دیگر مزایای شبکه تهویه معدن بوده و علاوه بر این حرکت آسانسور و اسکیپ در به جریان افتادن هوا در زمان کار نقش مهمی دارند. همچنین در مناطقی از معدن که از منابع تهویه‌ای (چاه‌ها) فاصله داشته باشیم از بادبزن ها یا وانتیلاتورهای دهنده یا مکنده هوا استفاده می شود. علاوه بر این، گاز سنج در تمامی طبقات معدن وجود دارد. اگر قبل از رود کارگرها آلارمی مشاهده شود، کارگران به داخل آنجا ورود نمی کنند.»

مرگ زودرس معدن کارها: مشام و ریه های کارگران، اما سال هاست که با این بو عجین شده: «سرب جذب خون می‌شود. به ریه هایمان نفوذ می کند. همین هم باعث می شود که کارگران معدن به مرور تنگی نفس بگیرند یا به سرطان، مبتلا شوند.اگر به آرامگاه چوپانان بروید، خواهید دید که تعداد زیادی از کارگران به دلیل کار در معدن و بر اثر مشکل ریه و تنگی نفس، فوت کرده اند. پدر خودم هم به خاطر همین موضوع خیلی زود از دنیا رفت. برای خودم هم سینه ای باقی نمانده. سرب آن را اشباع کرده. این وضعیت موقعی که در معدن کوه‌بری می‌کردم، خیلی بدتر بود.» عبدالله می‌گوید: 43 ساله، کارگر استخراج با 15 سال سابقه کار و ماهانه یک میلیون و پانصد هزار تومان دستمزد بوده، سواد ندارد و اهل انارک است. چرا کار در معدن را انتخاب کردی؟ من از او می پرسم. سرفه‌های متوالی و پی در پی توالی جملاتش را پاره می‌کند: «در انارک هیچ کار دیگری وجود ندارد. نه کارخانه ای، نه امکان کشاورزی و... . به همین دلیل خیلی از ساکنان انارک، برای گذراندن زندگی راهی معدن نخلک می‌شوند. اگر در معدن کار نکنیم، پس چطور زندگی کنیم؟»  با ماهی یک میلیون و پانصد تومان، چرخ زندگی ات می‌چرخد؟ سوال دیگر ی است که از عبدالله می پرسم و در جوابش می شنوم: «مسلما خیر. با سه تا بچه و این همه گرانی و خرج و مخارج، فقط صورتمان را با سیلی سرخ نگه می داریم. حسرت خیلی از چیزها برای همیشه به دلمان می ماند، حتی رفتن به یک مسافرت خشک و خالی.»

قراردادهای سفید امضا، حقوق های معوق: هر  چه جلوتر می رویم و در سیاهی معدن، بیشتر فرو می‌رویم، داستان زندگی معدن چی‌ها هم سیاه تر و تلخ تر می شود. «یک هفته در نخلک می مانم، برای کار و یک هفته هم، برای استراحت  به خانه می‌روم. 9 شب به معدن می روم تا موقعی که کار تمام شود.» رفتنی که دست خودش است، اما برگشتنش دست خدا. سعید، 30 ساله، دیپلم، متاهل وپدر سه فرزند، اپراتور پمپ معدن در افق 200 متری با ماهانه یک میلیون و 800 هزارتومان حقوق است. سعید هم مثل خیلی از کارگرهای معدن، از شغلش راضی نیست و از سر اجبار تن به آن می دهد. «تمام طول کار، باید هوشیار باشم. روغن پمپ ها را مدام چک کنم. پمپ کارخانه نباید خاموش شود. اگر خاموش شود، باید فورا اطلاع بدهم تا آب سرریز نکند. با این همه سختی کار در ماه فقط سه روز مرخصی داریم.» قصه سعید و باقی معدن‌چی‌ها که چشم امید به معدن دوخته اند، اما موقعی روی تلخ و سیاهش را بیشتر نشانمان می دهد که می شنویم: «حقوق‌هایمان با تاخیر پرداخت می شود، مثلا حقوق فروردین در خرداد به حسابمان واریز می‌شود. قراردادهایمان سفید امضاست. امضای کارفرما زیر قراردادها نیست. اصلا نسخه ای از قرارداد را به خودمان نمی دهند تا اگر مشکلی برایمان پیش آمد دستمان به جایی بند باشد. قبلا که معدن دولتی بود، وضعمان خیلی بهتر بود. از مزایای بیشتری برخوردار بودیم. سنوات را آخر سال پرداخت نمی‌کردند و دلمان خوش بود که بعد از بازنشستگی مبلغی به عنوان پس انداز دستمان را می گیرد.»راهمان را ادامه می دهیم. با روشنایی چراغ هایی که نورش را فقط تا جلوی پایمان پرت می کند. میان دیوارهای سنگی و بی روح معدن و زیر سقف ناسور و بی قد و قواره. جریان آب سیال است و گویی پا به پایمان حرکت می‌کند. به ایـنـجای افق 200 مـتـری که می رسیـم، صداهایی ناجور و گوش خراش، روی اعصابمان رد می‌اندازد و آن را خط خطی می کند. صدای چرخ‌های واگن‌هایی که هر کدامشان گنجایش یک تن سرب دارند. علی می‌گوید: 90 درصد شنوایی گوش چپش را به خاطر سر و صدای زیاد در معدن از دست داده است. برای حرف زدن تردید دارد. با خودش لابد فکر می کند، اگر حرف هایش به گوش کارفرما برسد، شغلش را از دست می دهد. مکث طولانی کرده و از امنیت نداشته کارگرها گلایه می کند: «اگر در حین کار حادثه‌ای، برای کارگرها رخ بدهد، بیمه هزینه‌هایش را تقبل می کند، اما کارفرما به ندرت با ادامه کار آن کارگر آسیب دیده موافقت می‌کند. استدلالش هم این است که آن کارگر دیگر بازدهی لازم را ندارد. انگار نه انگار که این اتفاق در حین کار افتاده است. از طرف دیگر معدن پزشک ندارد.»بـاقــری نــیــز حــرف او را تـایـید مـی‌کــنـد و مـی‌گــوید:«متناسب با نیاز معدن‌کارها، دو پرستار تمام وقت در معدن حاضر هستند و دو مرکز درمانی و یک داروخانه نیز در نخلک وجود دارد.  یک دستگاه آمبولانس هم در نظر گرفته شده تا اگر خدایی نکرده برای معدن‌کارها مشکلی پیش آمد، سریع به مراکز درمانی منتقل شوند.» علی اما می‌گوید: «همه اینها در دادن یک قرص مسکن یا سرماخوردگی، خلاصه می‌شود.» علی، 30 ساله، اهل چوپانان و دانشجوست. همه امیدش به این است که درسش را تمام کند و برای همیشه از معدن برود. برود جایی که مجبور نباشد روزهای پشت سر هم از خانه و خانواده اش دور باشد و این حجم استرس و نگرانی را تحمل کند. استرسی که مسئول ایمنی معدن از آن به عنوان عاملی، برای فرسودگی زود هنگام کارگرها یاد می‌کند: «استرس کار و دوری از خانواده، از بین رفتن دید چشم، از دست دادن شنوایی، فرسودگی و از کار افتادن ریه ها، کمر درد شدید به علت ایستادن های زیاد و به بار کشیدن اجسام سنگین و زانو درد به دلیل بودن پاهایشان در آب، از جمله مشکلاتی است که معدن کارها در معدن زیرزمینی سرب نخلک با آن مواجه می‌شوند. معدن کارها به مرور به این بیماری ها مبتلا می‌شوند. برخی از این بیماری ها درمان پذیر نیستند و اگر نکات ایمنی رعایت نشود، شرایط فیزیکی کارگران وخیم تر هم می شود.» سرپرست ایمنی، اما از شکایت های محمد 35 ساله خبر ندارد. کارگری که هر روز، موقعی که پایش را توی معدن می گذارد، دلش هری می ریزد و می ترسد مبادا برای او و بقیه معدن‌کارها اتفاقی بیفتد. بیم وهراس محمد، از آن چهارشنبه صبح که صدای مهیب انفجار در معدن زمستانی یورت پیچید و مرگ را جلوی چشم 44 معدن چی به تصویر کشید، صد برابر شده است. محمد یک هفته در نخلک مستقر است و هفته بعد به خانه می رود. می‌گوید: «چه تضمینی است که این اتفاق، برای معدن نخلک نیفتد؟  استخراجی که در معدن نخلک صورت می گیرد، مطابق با استانداردها نیست، به همین خاطر خیلی از همکارانم آسیب دیده اند.دست خودم همین چند وقت پیش، شکست و کار به جراحی کشید. اما چه فایده؟ کارفرماها فقط به فکر سود خودشان هستند، نه به فکر کارگران بدبخت که هر روز باید گرد و غبار و بوی نامطبوع معدن را تحمل کنند. من که فکر می‌کنم، هر آن ممکن است سقف و دیوارهای معدن ریزش کند، چون طول دیوارها استاندارد نیست. بارها این مشکلات را بیان کرده ایم، منتهی کسی گوشش بدهکار این حرف ها نیست. وضعیت خیلی از ما نیز مانند همان کارگرهای معدن یورت است؛ حقوق‌های معوق و قراردادهای سفید امضای یک ماهه یا سه ماهه. البته شاید ما کمی خوشبخت تر از آنها باشیم. چون سهمیه شیر ماهانه‌مان را مرتب دریافت می کنیم.»

آرامش نیم روزی: ظهر شده. ساعت یک بعد از ظهر است که کارگرها دست از کار می کشند. معدن چی ها کیسه های لباس های تمیزشان را که به لنگر نقاله ها آویزان کرده اند، به سمت خود می کشانند. کارگرها حمام می‌کنند تا صورت سیاه و کبره بسته از سرب را بشویند و لباس‌های تمیز جای لباس‌های چرک و چندش آورشان را بگیرد. معدن کارها با چشمانی سرخ و گر گرفته، صورتی یله بسته از سرب، دو به دو و گروه به گروه از معدن خارج و راهی سالن ناهار خوری می‌شوند. یک پرس چلو خورش قیمه، همراه با ماست و دوغ سهمیه ناهار هر کدامشان است که از آشپز می‌گیرند. ناهاری که نصیب من و عکاس و راننده‌مان هم می شود، البته در سالنی تمیزتر و قدری مجلل تر که متعلق به مهندسان معدن است. کارگرها همراه با صدای تلویزیون ناهارشان را می‌خورند و برای رساندن خودشان به سرویس، لحظه ای درنگ نمی‌کنند. هرم داغ آفتاب از تار و پود لباس های نازک و نخی عبور می کند و گرمای 49 درجه، پوست خیس و عرق گرفته را می سوزاند.گرمایی خشک و سوزان که 23 سال، هر روز، روزی شش ساعت، میزبان 100 کارگر معدن با قراردادهای سه ماهه و سفید امضاست. روزی شش ساعت، منهای اضافه کاری ها و شیفت‌های شب. تا موقعی که 23سال کارگری در 240 متر زیر زمین به خط پایان برسد و 35 روز حقوق بازنشستگی که خانه پُرش می شود، یک میلیون و هشتصد یا دو میلیون تومان، ته جیب کارگران را بگیرد. 23 سال بعد، جشن بازنشستگی کارگرها می شود همان موقعی که چشم‌هایشان از سو افتاده، ریه‌هایشان به سُرب آغشته شده، سرفـه های خـشک و پی‌درپی به نفس‌هایشان پیچیده، کمرها و دست‌ها و پاهایشان از توان افتاده و نفس‌هایشان، حتی دیگر توانِ فوت کردن و خاموش کردن شعله شمع جشن بازنشستگی‌شان را  ندارد.همان موقعی که همه حسرت های دنیا روی هم تلنبار می‌شوند و می‌ماسند توی دلشان.  گرمای 49 درجه، بوی هوای داغ و خشک را می کوباند به صورت که کارگرها یکی پس از دیگری سوار اتوبوس می شوند و روی صندلی‌ها جا می‌گیرند. پلک‌هایشان را روی هم می‌بندند و لابد تمام طول مسیر یک ساعته به خانه‌شان را به حسرت‌ها و نداری‌ها و قسط وام ها و کرایه خانه‌های عقب افتاده‌شان فکر می کنند. هرم داغ آفتاب می پاشد روی شاخ و برگ درخت‌های نخل که سرویس کارگرها نقطه‌ای سیاه می شود در دل کویر.پی نوشت: بنا به درخواست کارگران،در این گزارش از اسامی مستعار استفاده شده است.
(گزارش اصفهان زیبا از کار و زندگی کارگران یک معدن زیرزمینی در استان اصفهان /۲۰ خرداد ۱۳۹۷ - 1397/03/20 (شماره 3217))
سه شنبه, 15 خرداد 1397 13:03
هلال احمر نایین به 30 نفر گرفتار درسیل امدادرسانی کرد
امداد گران جمعیت هلال احمر در پی بارندگی های اخیر به 30 سرنشین 15 دستگاه خودرو گرفتار درسیل امداد رسانی کردند. 
ابراهیم عادل زاده نایینی رئیس جمعیت هلال احمر نایین عصر دوشنبه به ایرنا گفت: در پی بارندگی های شب یکشنبه گذشته در حوزه های آب ریز بالادست روستای نیستانک و جاری شدن سیل در رودخانه بزرگ نایین ، امداد رسانی به 30 سرنشین 15 دستگاه خودرو گرفتار در سیل انجام شد.  وی افزود: به محض اطلاع جمعیت هلال احمر از جاری شدن سیل، 3 تیم امدادی با 3 دستگاه خودروی عملیاتی و 12 نفر از نجاتگران به حالت آماده باش درآمده و در جاده نایین به سهیل و جاده نایین به انارک مستقر و به امدادرسانی پرداختند. 
عادل زاده نایینی افزود : با توجه به شکسته شدن سد خاکی جاده سهیل و سد خاکی کلیزه حجم بسیار زیادی از آب در رودخانه جاری شد که برای ساعاتی تردد در جاده سهیل و جاده انارک را با مشکل مواجه کرد.  وی افزود : با اقدام بموقع نیروهای عملیاتی حاضر در صحنه شامل راهداری، پلیس راه، هلال احمر،شهرداری و مدیریت بحران فرمانداری؛ امداد رسانی به حادثه دیدگان این سیل انجام شد.
(کد خبر: 82934752 (6529568  - تاریخ خبر: 1397/03/15ساعت: 1:30)
چهارشنبه, 02 خرداد 1397 12:25
این روزها حال دریاچه ارومیه چندان مساعد نیست. خشکسالی‌ها، هجوم ریزگردها و بروز دیگر چالش‌ها از عواقب خشکی این دریاچه محسوب می‌شود. بر اساس تاکیدات کارشناسان امر اگر دریاچه ارومیه خشک شود، ریزگردهای آن کشور را با چالش روبه‌رو می‌کند. ...
آنچه در ادامه می‌خوانید نظرات محمد درویش، کارشناس محیط‌زیست در گفت‌و‌گو با «آرمان» درباره ماحصل پروژه‌های انتقال آب در کشور است.
برخی از کارشناسان حوزه محیط‌زیست پروژه‌ انتقال آب از دریاچه وان را یکی از راهکارها برای مقابله با خشکی دریاچه ارومیه می‌دانند. این در حالی است که با بررسی نتایج پروژه‌های انتقال آب در کشور این اقدام با تبعات محیط‌زیستی متعدد همراه بوده است. پروژه‌های انتقال آب باعث شده تا سیستم هیدرولیکی در طبیعت از بین برود. در این شرایط می‌توان به‌جای جنگ با قوانین طبیعت از طریق شناخت قوانین حاکم بر آن چیدمانی را انتخاب کرد تا اقدامات انجام شده پایدار و همخوان با واقعیت‌های اکولوژیکی، اقلیمی و هیدرولوژیکی باشد.
در مدیریت آب، رفتن به سمت غلبه بر تفکرات سازه‌ای یک خطای راهبردی است که در بسیاری از کشورها مسئولان محیط‌زیست متوجه این خطا شده و در تلاش برای رفع آن هستند. مسئولان امر باید بدانند که لازم نیست، وسیله‌ای را از ابتدا اختراع و سپس استفاده کرد، بلکه با استفاده از تجربیات گذشته می‌توان تمامی مشکلات را برطرف کرد. در این شرایط نیاز به تکرار تجربیات ناخوشایند در این‌باره نیست. 
هم‌اکنون بودجه مناسب برای جبران این خسارت‌ها وجود ندارد... برای مثال در حال حاضر به 9‌هزار‌میلیارد برای خلاصی از سد گوند نیاز است، اما به‌دلیل نبود چنین هزینه‌هایی باید خطر شور شدن کارون را به جان خرید. پس در این شرایط باید اقدامی کرد تا حتی الامکان پروژه‌های انتقال آب در کشور اجرا نشود.
در وضعیت کنونی کشور باید از هر گونه طرح انتقال آب جلوگیری کرد. باید دانست که طرح‌های انتقال آب همچون مرفین عمل کرده و سبب می‌شود تا اهالی آن منطقه به‌جای استفاده خردمندانه از آب همچنان بی‌مبالات به هدر رفت آب ادامه دهند. باید تلاش شود تا مصرف را بهینه کرده و در حوزه آبخیز معیشت‌هایی را متناسب با توان اکولوژیکی پروژه آبخیز طراحی کرد. در حوزه آبخیز دریاچه ارومیه نیز نیازی به طرح انتقال آب از دریاچه‌های وان، ارس، زاب و خرز نیست، بلکه دریاچه ارومیه بیش از دو برابر متوسطه کشور ریزش‌های آسمانی دارد.
...
**در کشور ما شهرهای متعدد با چالش کم آبی و بی‌‌‌آبی مواجه هستند. آیا در مناطق متضرر از خشکسالی می‌توان اقدامات دیگر برای حل این معضل انجام داد؟ 
بله. باید دانست هم‌اکنون بحران آب در استان‌های اصفهان، یزد و کرمان بروز کرده است. تمامی آنها ناشی از طرح‌های انتقال آب است. در این میان به ازای هر لیتر آبی که وارد این خاک به‌دلیل طرح‌های انتقال آب‌ شده، چندین برابر بارگذاری می‌شود. اگر طرح‌های انتقال آب در اصفهان اجرا نمی‌شد، طبیعتا هرگز کارخانه فولاد در این استان تاسیس نمی‌شد و وسعت اراضی کشاورزی به پنج برابر افزایش نمی‌یافت. درضمن هرگز صنایع پتروشیمی در استان اصفهان مستقر نمی‌شد. همچنین در صورت عدم اجرای طرح‌های انتقال آب هرگز در یزد شاهد احداث 15 کارخانه نبودیم.
در این میان استان یزد می‌توانست از محل تقویت زیرساخت‌های بومی مسئولانه در حوزه مسائل تاریخی، فرهنگی و ... بودجه تولید کند و نیازی به ایجاد صنایع و کشاورزی پرمصرف نبود. امید است به‌جایی برسیم تا تمامی افراد بدانند که صرف هزینه برای طرح‌های انتقال آب و سدسازی‌های بی‌رویه همچون تزریق مرفین به یک بیمار برای کاهش میزان درد است. این در حالی است که در روند درمان باید منشأ بیماری مشخص و نسبت به رفع عارضه اقدامات درمانی انجام داد و فقط به صرف تزریق مرفین اقدام مناسبی برای درمان بیمار انجام نمی‌شود.
**هم‌اکنون اصفهان، یزد، کرمان و ... با مشکلات بی‌آبی و کم‌آبی مواجه هستند. این مساله هجوم ریزگردها، خشکسالی، از بین رفتن رونق کشاورزی و صنعت در آن مناطق را به‌دنبال دارد. برای کاهش این مقوله چه اقداماتی می‌توان انجام داد؟
هم‌اکنون در استان اصفهان طرح‌های مناسبی در این‌باره در حال اجرا است. در این استان شاهد تقویت بوم‌گردی‌ها، اکوکمپ‌ها و تقویت زیرساخت‌های لازم برای رونق گردشگری طبیعی و بیابانی هستیم. این مقوله باعث بروز مهاجرت معکوس شده است. این اقدامات باعث شده تا بر تعداد ساکنان در شهرهای بیابانک، انارک،‌ نرمه، جندق و ... افزوده شود. این اقدامات نو باعث شده تا بدون کاهش آب زیر زمینی و بروز آلودگی اقدامات مناسب انجام شود. این الگو را می‌توان در دیگر مناطق استان اصفهان و یزد به‌دلیل بروز بحران‌های فراوان امتداد داد. برای مثال هم‌اکنون در استان اصفهان شاهد احداث شهرک سلامت، ایجاد مجتمع‌های گردشگری جذاب همچون سی تی سنترها هستیم. این اقدامات می‌تواند تمامی روستاهای استان اصفهان را به یک مرکز مناسب برای جذب گردشگری تبدیل کند.
...
شهر یزد در این بستر باید تلاش کند تا با احیای تاریخ از جذابیت‌های خود استفاده کند. برای مثال در این شهر می‌توان گردشگران را به‌جای اجرای پروژه‌های متعدد به تماشای یخدان‌ها، بادگیرها و قنات‌های ترغیب کرد. در این وضعیت نیازی به اخذ مجوز و ایجاد کارخانه‌های آن‌چنانی در این شهر نیست، بلکه استان‌های یزد و اصفهان باید اتصال بزرگ‌ترین نیروگاه‌های خورشیدی و بادی را طراحی کرده و به این شکل بتوانند با بحران خشکسالی مقابله کنند.
(کد خبر: 82923478 (6514131)  تاریخ خبر: 1397/03/02 ساعت: 8:55)
شنبه, 22 ارديبهشت 1397 17:29
زیباترین بیابان های توریستی ایران و حس شکوه در لا به لای شن و خاک 
کویر ایرانخیلی از علاقه مندان به علم جغرافی و صنعت جهانگردی حتما باید آلفونس گابریل (Alfons Gabriel)جغرافی دان و جهانگرد مطرح اتریشی را بشناسند که سفرنامه ای به نام عبور از صحاری ایران که حاصل تجربه های شخصی وی از زیباترین بیابان های توریستی ایران است را منتشر نموده است.
 آقای گابریل در وصف کویرها و بیابان های توریستی ایران جمله مشهوری دارد که می گوید هر کسی که یک بار موفق به کسب تجربه صحرانوردی شود، دیگر قادر به جدایی از آن نخواهد بود! شاید در حقیقت کسانی که تجربه سفر به بیابان و صحرا را دارند نیز هم نظر با این جهانگرد فقید اتریشی باشند! تمام اسم هایی همچون بیابان، بادیه، صحرا، کویر و امثال این نام ها برای بسیاری از گردشگران ایرانی و غیر ایرانی تنها یک معنی واحد را می دهند و آن وجود تپه های ماسه ای نرم برای افتادن جای پا بر روی  نور داغ آفتاب، دریاچه نمک و تعدادی گونه گیاهی و جانوری سازگار با شرایط بیابانی است! اما حقیقتا اینگونه نیست و تمامی نام های گفته شده که می توانند مترادف همدیگر نیز به جهتی تعبیر شوند، شرایط مخصوص به خود را اعم از اختلاف سطح نسبت به دریا، نوع رویش گیاهان، میزان نمک موجود در خاک و همچنین میانگین بارش سالانه منحصر به خود را دارا می باشند که معرف بهترین بیابان های توریستی ایران هستند.
ایران سرزمینی زیبا با بیابان های دیدنی: ایران کشوری است پهناور که تقریبا 25 درصد آن را کویرها و بیابان های توریستی ایران فرا گرفته اند. بازدید از اقلیم های خشک همچون بیابان ها و کویرها مدتی است در صنعت توریسم جا افتاده است و علاقه مندان زیادی همه ساله در کل دنیا برای گشت و گذار زیر نور سوزان و گرمای طاقت فرسای بیابان های جهان به اقصی نقاط خشک این کره خاکی سفر می کنند که کشور ما می توانند با کمی اعطای خدمات به این مناطق، از پتانسیل های بالایی برای  گردشگران و توریست های خارجی برخوردار شود. لازم به ذکر است بهترین زمان برای گشت و گذار در زیباترین بیابان های توریستی ایران، فصل های پاییز و زمستان می باشد چرا که شدت داغی آفتاب در این فصول کم است و از آن طرف سرمای شب این مناطق غیر قابل اجتناب است! پس اگر شما نیز اندکی علاقه پیدا کرده اید تا در اولین فرصت خود به سراغ یک سفر بیابانی و گشت و گذاری در دل کویرهای کشور بزنید در ادامه این مطلب با همگردی همراه شوید.
کویر عروسان ایرانکویر عروسان: در این که کویر مصر که از جمله کویرها و بیابان های توریستی ایران است و یکی از زیباترین بیابان های توریستی ایران، هیچ شکی وجود ندارد اما چیزی که حتی از کویر مصر نیز می تواند برای گردشگران و علاقه مندان به گشت و گذار در محیط های بیابانی بسیار حائز اهمیت تر باشد، کویر عروسان است که در نزدیکی روستایی همنام به خود، یعنی  در حوالی روستای مصر ایران قرار گرفته است.روستای عروسان هم از روستای مصر دنج تر و خلوت تر است و هم از رمل  روستای عروسان سبب رونق گرفتن کشاورزی در این منطقه گشته است. البته فراموش نکنید که رونق امروزی روستای عروسان نسبت به گذشته کمتر هم شده است چرا که در قدیم به دلیل نبود جاده آسفالت شده فعلی این روستا پل ارتباطی میان جندق،خلوان و طبس بود و به همین خاطر از رونق کاری و اقتصادی بسیار بیشتری نیز برخوردار شده بود. لازم به ذکر است در صورت تمایل به ماندن و سپری کردن شبی در کویر عروسان و یا کویر مصر می توانید از خانه های مخصوص گردشگری در روستاهای نام برده و یا روستاهای نزدیک دیگری همچون روستای محمدآباد کوره گز که دارای منزلی است برای اقامت گردشگران، استفاده نمایید. فراموش نکنید که نزدیک به روستای عروسان مصر، 2 روستای دیگر تحت نام های عروسان گرمه یا همان عروسان گلستان و همچنین عروسان چوپانان قرار گرفته است که بهتر است حسابی حواستان به اشتباه نگرفتن آن ها با یکدیگر باشد. برای رفتن به سوی کویر عروسان چه از نقاط دامغان، معلمان و جندق و چه از نقاطی همچون نایین، انارک و چوپانان بخواهید راه بیافتید.
ابتدا به ساکن بایستی وارد جاده خور و بیابانک بشوید. با وارد شدن به جاده مذکور و مسافت میانی بین دو شهر فرخی و خور، به خروجی روستای مصر دست پیدا می کنید. البته با اینکه این جاده یک جاده فرعی به حساب می آید اما از شرایط آسفالتی و همواری برخوردار است و تنها کافی است 15 کیلومتر از مسیر در حال حرکت خود را طی نمایید تا به جاده روستای عروسان برسید. جاده منتهی به این روستا با این خاکی است اما ماشین رو می باشد و می توان با سپری کردن فاصله ای در حدود 20 کیلومتر از آن، به یک دوراهی که سمت راست آن به روستای محمدآباد ختم می شود و سمت چپ آن نیز به روستای عروسان که از بهترین بیابان های توریستی ایران است، برسید.
(همگردی / جمعه 21 اردیبهشت 1397 )
چهارشنبه, 12 ارديبهشت 1397 13:35
انارک نیوز - 23 بهمن ماه 1396 خبری تحت عنوان آیین کلنگ‌زنی مرکز محیط‌بانی و پایش‌های زیست محیطی انارک داشتیم.  
خلاصه خبر این بود که: به گزارش خبرگزاری مهر آیین کلنگ زنی و آغاز احداث مرکز محیط بانی و پایش های زیست محیطی بخش انارک روز گذشته با حضور مدیرکل حفاظت محیط زیست استان اصفهان، نماینده ولی فقیه و امام جمعه شهرستان نایین، نماینده شهرستان نایین و خوروبیابانک در مجلس شورای اسلامی، فرماندار نایین و بخشدار انارک، اعضای شورای اداری، سمن های زیست محیطی و مردم شهرستان نایین برگزار شد.
مدتی قبل آقای علیزاده در یکی از گروه های تلگرامی پیگیر این کلنگ زنی و چند و چون آن شد که خوشبختانه بنظر می رسد در 11 اردیبهشت پاسخ را از آقای مهندس لوکی دریافت می کند: واما اقای علیزاده چند روز قبل در خصوص احداث ساختمان محیط زیست پرسید که قبل از عید کلنگ زنی شد. طبق وظیفه پیگیری کردم و جای تاسف داره که بگم چرا شورای شهر دعوت میکنه کلنگ زنی میکنن ولی روی زمینی که بعد ساز مخالف میزنند و می گویند امکان واگذاری زمین نیست. به هر حال ساختمان محیط بانی در محلی که کلنگ زده شد و مانور داده شد احداث نخواهد شد. ولی قراره زمین شهری کنار راهدارخانه انارک زمینی به محیط زیست واگذار کنه که اگه یه روزی انجام شد و پولی باقی مونده بود شاید یه اداره به انارک اضافه بشه. که چشم من اب نمیخوره. تبریک به شورای شهر که اهمیتی براشون نداره و همین اندک بودجه هم پرید.
حالا مانده ام که آیا این همه مقام مسئول برای افتتاح "هیچ" به انارک آمده بودند؟ همانند کاری که چند سال پیش برای کارخانه کاشی سازی شد و کلنگ زنی با حضور معاون سازمان صنایع و معادن استان و نماینده وقت آقای دکتر حسین حسنی و آقای مهندس حمیدی و ... صورت گرفت. 
و یا اینطور نیست و تا چندی دیگر شاهد ساخت این پروژه خواهیم بود.
دم خروس را باور کنم یا قسم حضرت عباس!
پنج شنبه, 24 مهر 1393 16:13
انارک / شکرتیال / 24 مهر ماه 1393